Άρθρο - παρέμβαση του Κώστα Δρακονταειδή (επικεφαλής της Δημ. Κίνησης "ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΥΚΑΔΑ")στην εφημερίδα «Τα ΝΕΑ της ΛΕΥΚΑΔΑΣ»Όλα δείχνουν ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα μιας καινούργιας διοικητικής μεταρρύθμισης στην Αυτοδιοίκηση.
Το πρώτο που απαιτείται, ώστε να προσεγγίσει κανείς με νηφαλιότητα το θέμα, είναι
να εκτιμήσει την προηγούμενη μεταρρύθμιση, αυτή που ονομάζουμε «Καποδίστρια 1».
Δυστυχώς, δεκατρία σχεδόν χρόνια μετά την ψήφιση και εφαρμογή του Ν. 2539/97 (Καποδίστριας 1),
δεν έχει γίνει καμία σοβαρή συζήτηση για την αξιολόγηση του προγράμματος.Τέτοιον απολογισμό δεν έχουν κάνει, πριν από όλους, οι κυβερνήσεις και τα αντίστοιχα υπουργεία.Τέτοιον απολογισμό δεν έχει το κατ' εξοχήν αρμόδιο συνδικαλιστικό όργανο της Α΄θμιας Αυτοδιοίκησης, η Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδος (Κ.Ε.Δ.Κ.Ε.) καθώς και η μεγάλη πλειοψηφία των Τοπικών Ενώσεων Δήμων και Κοινοτήτων (Τ.Ε.Δ.Κ)Τέτοιους απολογισμούς, δεν έχει ούτε η συντριπτική πλειοψηφία των Δήμων.
Και δεν έχουν κάνει, όχι επειδή δεν το σκέφτηκαν ή δεν πρόλαβαν, αλλά επειδή πολύ απλά,
δεν θέλουν να παραδεχθούν ότι απέτυχαν να γίνει πράξη, ο στόχο τους για ισχυρούς και αποτελεσματικούς Δήμους.
Α. ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ 1Με το πρόγραμμα «Ι. Καποδίστριας», δημιουργήθηκε το θεσμικό πλαίσιο της συγχώνευσης των 457 δήμων και 5.318 κοινοτήτων σε 900 δήμους και 133 κοινότητες αντίστοιχα.
Το πρόγραμμα αυτό και η νέα διοικητική δομή που εισήγαγε βελτίωσαν μεν, σε επί μέρους πλευρές, την Τοπική Αυτοδιοίκηση, αλλά δεν την κατέστησαν ούτε ισχυρή ούτε αποτελεσματική.Η μεταρρύθμιση που επιχειρήθηκε,
δεν πέτυχε τους στόχους της και δεν ανταποκρίθηκε στις μεγάλες προσδοκίες που καλλιέργησε.Γιατί αυτή είναι η πραγματικότητα, ο απολογισμός του «Καποδίστρια 1», ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΕΤΙΚΟΣ.
Μερικά στοιχεία που επιβεβαιώνουν τα παραπάνω είναι:1. Η μεταρρύθμιση αυτή, δεν συνοδεύτηκε με ριζική αλλαγή γενικότερα του πολιτικού και διοικητικού συστήματος, με αποτέλεσμα ο συγκεντρωτισμός να έχει το πάνω χέρι σε όλα.
Σύμφωνα με την 4η έκθεση για την οικονομική και κοινωνική συνοχή» της Ε.Ε., το ποσοστό των δημοσίων επενδύσεων που διαχειρίζονται οι περιφερειακές αρχές στην Ελλάδα, είναι 20%, ενώ ο μέσος όρος της Ευρώπης των «15», 67% και ο μέσος όρος των 10 νέων χωρών, 53%!!!
2. Μειώθηκε, αντί να αυξηθεί, η προσβασιμότητα του πολίτη στις διαδικασίες λήψης των αποφάσεων και με ευθύνη των δημοτικών αρχόντων.
3. Τα τοπικά συμβούλια, ουσιαστικά χωρίς αρμοδιότητες και κυρίως χωρίς τη δυνατότητα να διαχειριστούν αυτόνομα πόρους, γίνονται δέσμιοι των διαθέσεων του εκάστοτε δημάρχου.
Η αίσθηση που κυριαρχεί στα περισσότερα τοπικά διαμερίσματα, είναι αυτή της εγκατάλειψης. Γι' αυτό και οι κάτοικοι στην πλειοψηφία τους, χωρίς να σκέφτονται με πολιτικούς όρους, στέκονται αρνητικά απέναντι στις νέες συνενώσεις.
4. Η εξυπηρέτηση των πολιτών, γίνεται με όρους του χθες, μέσα από μια γραφειοκρατική και στην πράξη αναποτελεσματική οργανωτική αντίληψη. Δεν είναι τυχαίο ότι υπήρξε μικρή αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών, οργάνωσης, πληροφορικής και επικοινωνίας.
Οι όποιες εξαιρέσεις, απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
5. Η καθημερινότητα του πολίτη, ελάχιστα βελτιώθηκε. Σοβαρά θέματα, όπως απορρίμματα, βιολογικοί, δίκτυα αποχέτευσης, ύδρευσης, συναλλαγή του Δήμου με τον πολίτη, καθημερινότητα, κ.α., βαλτώνουν.
6. Η μεταφορά κάποιων αρμοδιοτήτων, χωρίς τη διασφάλιση των αντίστοιχων πόρων, όπως για παράδειγμα οι κοινωνικές δράσεις, που βεβαίως θα πρέπει να είναι κύριο στοιχείο της πολιτικής των Δήμων, δημιουργεί τεράστια προβλήματα.
Απλήρωτοι εργαζόμενοι, με συμβάσεις αορίστου ή ορισμένου χρόνου, με προγράμματα stage, «δέσμιοι» βουλευτών, πολιτευτών και κομματικών παραγόντων, δήμαρχοι στην πλειοψηφία τους χωρίς συλλογικό αγωνιστικό - διεκδικητικό προσανατολισμό, (αυτό και με ευθύνη της ΚΕΔΚΕ), συνθέτουν το τοπίο.
Τα κοινωνικά προγράμματα, (βρεφονηπιακοί και παιδικοί σταθμοί) έχουν πετσοκοφτεί. Ο δήμος Λευκάδας πήρε το 2009 δάνειο 500.000 ευρώ, μόνο και μόνο για να πληρωθούν οι εργαζόμενοι. Το 2010 πάλι δάνειο;
Ταυτόχρονα νέες αρμοδιότητες, σχολικοί φύλακες, ΑΜΕΑ, Δημοτική αστυνομία, παραμένουν χωρίς την πρέπουσα κρατική χρηματοδότηση.
Οι πόροι, ιδιαίτερα οι εθνικοί βαίνουν μειούμενοι, κάτω και από το βάρος μιας άνευ προηγουμένου κρίσης που σαρώνει τους «συνήθεις ύποπτους».
Πώς, ένας Δήμος 10.000 κατοίκων, όπως αυτός της Λευκάδας, με επτά Τοπικά Διαμερίσματα, μπορεί να λειτουργήσει, με ετήσια ΣΑΤΑ (αυτοτελείς εθνικούς πόρους) 1.200.000-1.300.000 ευρώ, σταθερά ίδια τα τελευταία αρκετά χρόνια; Πώς, με ποσά της τάξης των 20.000 - 50.000 ευρώ το χρόνο, το κάθε τοπικό διαμέρισμα, θα καλύψει τις ανάγκες του;
Αυτή τη μεταρρύθμιση ονειρεύτηκε και διεκδίκησε η Τ.Α.;
Β. ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΚΑΙ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑΟι σχέσεις Τοπικής Αυτοδιοίκησης και Κεντρικής Εξουσίας ήταν, είναι και θα είναι
ανταγωνιστικές και συγκρουσιακές.Καμία κρατική δομή - αποδεικνύεται ιστορικά και κοινωνικά - δεν εκχώρησε ούτε παραχωρεί αρμοδιότητες και πόρους,
χωρίς τον αγώνα και τη διεκδίκηση της ίδιας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Τίποτα δεν χαρίστηκε, τα πάντα κατακτήθηκαν με σκληρούς αγώνες.Επομένως οι αντιλήψεις που ταυτίζουν το κράτος με την Τοπική Αυτοδιοίκηση καθώς και αυτές που είναι στον αντίποδα στη νεοφιλελεύθερη λογική (πλήρης ιδιωτικοποίηση υπηρεσιών Τοπικής Αυτοδιοίκησης), είναι έξω από τις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων και της κοινωνίας.Μέσα από θεσμούς αντιπροσωπευτικούς και άμεσης δημοκρατίας, η ίδια η Τοπική Αυτοδιοίκηση, ως ο κατ' εξοχήν λαϊκός θεσμός, μπορεί να αναλάβει τον ρόλο της και να δίνει το διαρκές στίγμα της, στο κοντινότερο με τον πολίτη επίπεδο εξουσίας.
Γ. ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ 2: ΠΟΙΑ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ;Για να μιλήσει κανείς σοβαρά, για διοικητική μεταρρύθμιση, πρέπει να αποσαφηνίσει την πολιτική της στόχευση.
Το ερώτημα, με άλλα λόγια, που τίθεται είναι:Τι κράτος θέλουμε, σε ποια κατεύθυνση και σε όφελος ποιού θα λειτουργεί. Μέσα δε, σε αυτά τα πλαίσια, τι Αυτοδιοίκηση θέλουμε.Το κράτος χρειάζεται βαθιές αλλαγές.Αυτοί που το γαλούχησαν και το οικοδόμησαν, χρόνια τώρα, «να το χαίρονται» έτσι όπως το κατάντησαν.Δυστυχώς όπως όλα δείχνουν, η μεταρρύθμιση που σχεδιάζουν τείνει να εξαντλήσει τη δυναμική της στη μείωση των υπαρχόντων Δήμων, μέσω συνενώσεων, «πασπαλίζοντας τη» με την αλλαγή των ορίων των περιφερειών και την αιρετή εκλογή των οργάνων τους.Στο πίσω μέρος του κεφαλιού τους, μάλλον άλλα φαίνεται να έχουν, της εκλογικής σκοπιμότητας συμπεριλαμβανομένης.Δεν υποτιμώ καθόλου αυτές τις αλλαγές, αλλά στον ετοιμοθάνατο που πονά δεν φτάνει η μορφίνη.
Ο βασικός στόχος, είναι υποτίθεται να δημιουργηθούν ισχυροί Δήμοι, που υποτίθεται θα εξορθολογήσουν (μειώσουν) τις δαπάνες τους.Αυτό θεωρητικά είναι σωστό.
Απαιτεί όμως συγκεκριμένες προϋποθέσεις και κυρίως αποσαφήνιση της στόχευσης.Τη μεταρρύθμιση του κράτους και της Αυτοδιοίκησης, την έχουμε ανάγκη ως χώρα και δεν πρέπει να γίνει (επισπεύδοντάς την μάλιστα) επειδή θέλουν να δώσουν «εξετάσεις» στον Αλμούνια τον Τρισέ και το Μπαρόζο, στο όνομα της δήθεν μείωσης των δαπανών.Κύρια στόχευση μιας τέτοιας μεταρρύθμισης, πρέπει να είναι, η διεκδίκηση μιας μεγάλης δημοκρατικής, ριζοσπαστικής, αποκεντρωτικής επανίδρυσης του κράτους και συνολικά του δημόσιου και κοινωνικού χώρου, που έχει άμεση ανάγκη η χώρα.Η διοικητική διαίρεση της χώρας, η ολοκλήρωση της περιφερειακής αποκέντρωσης με αιρετή αυτοδιοίκηση, το σύστημα ανάδειξης των αυτοδιοικητικών και όχι μόνο, συσχετισμών, κ.λ.π., δεν είναι απλή επιστημονικού χαρακτήρα άσκηση, ούτε ευκαιριακού χαρακτήρα τεχνοκρατική επιλογή.
Σχετίζονται απολύτως με την ποιότητα της (αστικής) δημοκρατίας που έχουμε, τη συμμετοχή, την κοινωνική συνοχή, το περιεχόμενο της ανάπτυξης για δίκαιη κατανομή των βαρών και των ωφελημάτων.
Για να επιτευχθεί μια τέτοια ριζοσπαστική μεταρρύθμιση, οι μίνιμουμ προϋποθέσεις είναι:α)
η οικονομική αυτοδυναμία και αυτοτέλεια της Τ.Α.
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση πρέπει να είναι ανεξάρτητη από το κράτος, την εκάστοτε κυβέρνηση και τους μηχανισμούς πολιτικής και οικονομικής εξουσίας.Το υπάρχον ασφυκτικό, οικονομικό πλαίσιο, που δημιουργεί και αναπαράγει δημάρχους επαίτες,
πρέπει να αλλάξει ριζικά.Οι δήμαρχοι εξακολουθούν μέχρι σήμερα, να συνωστίζονται στους διαδρόμους των υπουργείων και των περιφερειών, προκειμένου να προωθήσουν προβλήματα και να εξασφαλίσουν χρήματα για τους δήμους τους. Ανάλογο με το «χρώμα» του δημάρχου είναι συνήθως και το αποτέλεσμα.
Σήμερα η Τ.Α. στην Ελλάδα διαχειρίζεται το 3.3% του ΑΕΠ. Ο μέσος όρος στην διευρυμένη Ε.Ε., προσεγγίζει το 11.5%.Και δεν είναι μόνον αυτό,
πόροι που οφείλει το κράτος δεν τους αποδίδει. Ενδεικτικά αναφέρω ότι
μόνο κατά τη χρονική περίοδο 1998 - 2002 παρακρατήθηκαν από το κράτος και δεν αποδόθηκαν στην Τ.Α. θεσμοθετημένοι πόροι ύψους 2,5 δις ευρώ!!!Αν εδώ προσθέσουμε και τις αρμοδιότητες για τους βρεφονηπιακούς σταθμούς, τα αθλητικά κέντρα, τις επισκευές των σχολείων και τα ΚΕΠ, η νέα γενιά ελλειμμάτων 2003-2007 ξεπερνά το 1.2 δις ευρώ.Άρα, το αίτημα της προοδευτικής φορολογικής μεταρρύθμισης και αποκέντρωσης,
που σημαίνει τη μεταφορά και όχι την επιβολή νέων φόρων, γίνεται περισσότερο επίκαιρο από ποτέ.
Σε καμία χώρα της Ευρώπης για παράδειγμα, ο φόρος Ακίνητης Περιουσίας δεν ανήκει παρά μόνο στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Αυτό σε συνδυασμό με την
αντιστροφή της σχέσης άμεσων και έμμεσων φόρων,
την απλοποίηση του φορολογικού συστήματος και τις νέες αρμοδιότητες στους Δήμους, θα δώσει άλλες δυνατότητες στον θεσμό.
β) η ουσιαστική δημοκρατική αποκέντρωση, εξουσιών και αρμοδιοτήτων, αφού αποσαφηνίσει πλήρως το κράτος τις αρμοδιότητες που θα κρατήσει (χαρακτηριστικό παράδειγμα συγκεντρωτισμού είναι το πως κατανέμεται σήμερα το ΕΣΠΑ).
γ) η δημιουργία δήμων, που θα είναι κύτταρα λαϊκής εξουσίας, συμμετοχής, διαβούλευσης και κοινωνικού ελέγχου.
Ένα δηλαδή
νέο Δημοτικό Σύστημα Διακυβέρνησης που θα διαρθρώνεται σε τρία επίπεδα:Ί στα κεντρικά πολιτικά, που είναι επιτελικά και βουλευόμενα,
ΊΙ στα αποκεντρωμένα εκτελεστικά,
ΊΙΙ στα όργανα λαϊκής συμμετοχής, διαβούλευσης και κοινωνικού ελέγχου.
Παραδείγματα λαϊκής συμμετοχής και κοινωνικού ελέγχου μπορεί να είναι: ο Συμμετοχικός προϋπολογισμός, η κοινωνικοποίηση του προϋπολογισμού των Δήμων (ξεχωριστός δηλαδή προϋπολογισμός για τις ανταποδοτικές υπηρεσίες του Δήμου), τα δημοτικά δημοψηφίσματα, κ.λ.π..
δ) η δημιουργία δήμων που θα είναι οργανωμένοι, αποτελεσματικοί και θα προσφέρουν σοβαρού επιπέδου υπηρεσίες στους δημότες.
Η οργανωτική και λειτουργική αναβάθμιση και η επιστημονικοτεχνική υποστήριξη των Δήμων, με μέσα και ειδικευμένο προσωπικό, είναι παραπάνω από αναγκαία. Στο πως συνέβαλε η πολιτεία, μέσα από τον «Καποδίστρια 1» σε όλα αυτά, δεν χρειάζεται να αναφερθώ. Το γνωρίζουν και οι εκλεγμένοι της Αυτοδιοίκησης, αλλά το ζουν καθημερινά και οι πολίτες.
Οι ευθύνες όμως ανήκουν και σε πολλούς δημάρχους για το οργανωτικό τέλμα που έχουν περιέλθει οι Δήμοι. Το παράδειγμα του Δήμου Λευκάδας είναι χαρακτηριστικό.
Δημοτική επιχείρηση ύδρευσης αποχέτευσης δεν υπάρχει, η κατανάλωση νερού δεν μετριέται, μηχανοργανωμένες αποθήκες υλικών δεν λειτουργούν, κ.λ.π., κ.λ.π., κ.λ.π..
ε) η κατάργηση της κρατικής περιφέρειας. Αιρετή Β΄θμια Νομαρχιακή και Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση
Κατάργηση τώρα της κρατικής Περιφέρειας και όλων των αποκεντρωμένων μονοκλαδικών δομών των Υπουργείων στις περιφέρειες και τους νομούς (εκτός εκείνων που από το Σύνταγμα προβλέπονται στην ευθύνη του κράτους) και μεταφορά των αρμοδιοτήτων τους στην αιρετή Α'; βάθμια και Β'; βάθμια Αυτοδιοίκηση.
Η αιρετή Β΄βάθμια αυτοδιοίκηση στη νέα θεσμική της διάρθρωση πρέπει:1. να έχει μικτή μορφή, να είναι ταυτόχρονα Νομαρχιακή και Περιφερειακή,
2. να έχει πολιτική και νομική οντότητα και στα δύο επίπεδα,
3. να έχει αιρετά πολιτικά όργανα και στους Νομούς και στις Περιφέρειες με σαφώς καθορισμένους πολιτικούς ρόλους, αρμοδιότητες και πόρους και στα δύο εσωτερικά επίπεδα.
Στο επίπεδο της περιφέρειας οι κύριες ασκούμενες αρμοδιότητες είναι: της αναπτυξιακής πολιτικής, του προγραμματισμού και του συντονισμού, του χωρικού σχεδιασμού και διαχείρισης περιοχών (χωροταξία, φυσικό περιβάλλον, υδατικοί πόροι), της κατασκευής και λειτουργίας έργων υποδομής διανομαρχιακού επιπέδου.
Στο επίπεδο του Νομού σημαντικά κρίνονται τα ζητήματα αρμοδιοτήτων Νομαρχιακού επιπέδου: της εφαρμογής αναπτυξιακής πολιτικής (παραγωγικοί τομείς α΄γενής, β΄γενής, γ΄γενής), της πολεοδομίας, του περιβάλλοντος, της κοινωνικής πολιτικής (υγεία, κοινωνική φροντίδα, εκπαίδευση), της πολιτικής προστασίας κ.τ.λ..
στ) η καθιέρωση της απλής αναλογικής. Τα όργανα της Αυτοδιοίκησης πρέπει να είναι αντιπροσωπευτικά της κοινωνίας.
Η καθιέρωση της απλής αναλογικής, είναι στοιχείο εκδημοκρατισμού που θα συμβάλει στην κατάργηση της αναπαραγωγής φαινομένων της κεντρικής πολιτικής σκηνής σε Δημοτικό επίπεδο.
Πρέπει να πάψει η εύκολη αναπαραγωγή «κουτοπόνηρων» εκλογικών συστημάτων και η αντιγραφή ξενόφερτων μοντέλων, που μάλιστα πολλές φορές υιοθετούνται ως πρότυπα.
Όλα αυτά, αν υλοποιηθούν, σημαίνει, ότι μειώνεται σημαντικά ο εναγκαλισμός κράτους και Τ.Α..Τότε, μπορεί να τεθεί στο τραπέζι και το θέμα των συνενώσεων των Δήμων.Τα παραπάνω στοιχεία, αποτελούν,
την κόκκινη διαχωριστική γραμμή, πέρα από την οποία, κάθε είδους μεταρρύθμιση, δεν θα βοηθήσει ούτε την Αυτοδιοίκηση, ούτε τη χώρα.
Αυτή, πρέπει να είναι και η γραμμή άμυνάς των εκλεγμένων της Αυτοδιοίκησης, πίσω από την οποία, δεν μπορούμε να πάμε, αποδεχόμενοι στο όνομα της πραγματικής ανάγκης για ριζοσπαστικούς εκσυγχρονισμούς, να περάσουν μικροκομματικοί σχεδιασμοί και νεοφιλελεύθερες πολιτικές.
Αν επιχειρηθεί, κι έτσι πιστεύω ότι θα γίνει, να πάμε σε μια μεταρρύθμιση που στόχο θα έχει απλά να συνενώσει Δήμους, «με ολίγη» από αιρετή περιφέρεια, τότε φοβάμαι ότι μιλάμε για «αδειανό πουκάμισο».Στην περίπτωση αυτή, όχι μόνο δεν πρέπει να υπάρξει συναίνεση, αλλά
πρέπει να υπάρξει και ενωτική, αγωνιστική απάντηση όλης της Αυτοδιοίκησης.Δ. ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΑΡΧΟΝΤΩΝΒεβαίως για την υπάρχουσα κατάσταση στους Δήμους, δεν φταίει μόνο το πολιτικό σύστημα, αλλά και οι ίδιοι οι αιρετοί άρχοντες.
Αυτό είναι το δεύτερο σημείο «κλειδί», μετά από τα γενικότερα πολιτικά θέματα.Υπάρχουν αιρετοί που δεν συμβιβάζονται με τη γκρίζα πραγματικότητα, αλλά με τον αγώνα και την προσπάθειά τους, δημιουργούν περιοχές και πόλεις παραδείγματα προς μίμηση.
Υπάρχουν όμως και άλλοι αιρετοί που:Ί δεν έχουν κανένα όραμα, απλά είναι«εραστές» της καρέκλας τους.
Ί οι κομματικοί μηχανισμοί τους επιβάλουν και τους χειραγωγούν, υποκαθιστώντας την κοινωνία.
Ί λειτουργούν ως «διαχειριστές πολυκατοικίας», χωρίς διάθεση να συγκρουστούν με πολιτικές και συμφέροντα.
Ί ανέχονται φαινόμενα αδιαφάνειας, κακοδιοίκησης και διαφθοράς, αν δεν τα «καλλιεργούν» κιόλας.
Ί χρησιμοποιούνται ως "Δούρειοι Ίπποι" των πολιτικών που θέλουν να εξουσιάσουν μια πόλη.
Ί θέλουν τους πολίτες θεατές, σε όσα γίνονται στον τόπο τους.
Οι πολίτες στην πλειοψηφία τους είναι απογοητευμένοι από τέτοιους αιρετούς.Έχουν δίκιο!Έχουν όμως και ευθύνη!Είναι οι μόνοι που μπορούν να τους «κλείσουν» το δρόμο, τουλάχιστον στον τόπο τους.Μπορούν να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους, ξεφεύγοντας από διαχειριστικές λογικές και αντιλήψεις διαπλοκής και προσωπικού βολέματος.Εδώ ακριβώς, είναι η μεγάλη ευθύνη των ριζοσπαστικών, προοδευτικών, κινηματικών συλλογικοτήτων οι οποίες οφείλουν, να σχεδιάσουν και να ξεδιπλώσουν μια πολιτική, που θα απεγκλωβίζει δυνάμεις από τα «κομματικά κάτεργα» και θα κάνει συμμέτοχο, στην πράξη, τον πολίτη.
Μαγικές συνταγές δεν υπάρχουν.
Η ανάγκη δημιουργίας ζωντανής Αυτοδιοίκησης, έχει στόχο, στη βάση συγκεκριμένων αρχών, να ξαναγεννήσει την ελπίδα, απέναντι σε μια κοινωνία που λίγο - πολύ, θεωρεί ότι όποιος και να εκλεγεί Δήμαρχος δεν θα αλλάξει τίποτα.Λευκάδα, 15 Δεκεμβρίου 2009
Τέλος: Το χειρότερο για τον «Καπαδίστρια 2», πέρα από τα όσα αναφέρθηκαν, είναι ότι
ορισμένοι αιρετοί στην προσπάθειά τους δήθεν να τον υπερασπιστούν, λειτουργούν στην πράξη ως «παπαγαλάκια», υιοθετώντας άκριτα και αβασάνιστα την άποψη της εσπευσμένης (κατ' επιταγήν) συνένωσης των Δήμων.Με την στάση τους αυτή, η μόνη υπηρεσία που προσφέρουν στον τόπο και το θεσμό, είναι πως επιλέγουν να γίνουν «οι Μαυρομιχάληδες» της Αυτοδιοίκησης.
Αναρτήσεις
