Ενδιαφέροντα και Αλληλέγγυα: Χωρίς σημεία στίξεως σιωπή: παρουσίαση βιβλίου στην Αθήνα 27 Ιουνίου 2013

( { « . • , ; ! : … - » } )

Αυτά τα σημεία στίξης είναι μέρος μιας πολύ μεγάλης σιωπηλής πρότασης

που θα ειπωθεί στο Φλοράλ (Θεμιστοκλέους 80, Εξάρχεια)

την Πέμπτη, 27 Ιουνίου 2013 στις 8:00 μ. μ. για τους άστεγους των Αθηνών.

Θα διανεμηθεί δωρεάν το μυθιστόρημα

«Χωρίς σημεία στίξεως σιωπή»

του Λευτέρη Κρητικού

Δελτίο Τύπου

Μια βραδιά για τους άστεγους των Αθηνών

Μια παρέα φίλων, εκ Τουρκοβουνίων ορμώμενοι και ελαφρώς ενδεδυμένοι με δεκαετίες κοστουμιών, αποφάσισαν να συνδράμουν εμφιλοχωρούμενοι από την ταινία σταθμό του 1961, «Συνοικία το όνειρο», ώστε να συγκεντρώσουν χρήματα για τους σημερινούς ονειροκρίτες μιας εποχής που χάθηκε, τους άστεγους των Αθηνών. Η εκδήλωση θα λάβει χροιάν happening και στους παρευρισκόμενους θα διατεθεί δωρεάν το μυθιστόρημα «Χωρίς σημεία στίξεως σιωπή» του Λευτέρη Κρητικού.

Συντονιστής της βραδιάς θα είναι ο Σταύρος Χαμπάκης. Το μυθιστόρημα θα παρουσιάσει η συγγραφέας και κριτικός Τζούλια Γκανάσου κι αποσπάσματα θα διαβάσουν η Αργυρώ Μουστάκα- Βρεττού κι ο Γιάννης Σιβρής. Στον θεσμικό ρόλο του ταξιδιώτη των βινυλίων ο Γιώργος Αθανασόπουλος. Θ’ ακολουθήσει εξίσωσις, με προσομοίωση δεξιώσεως, σε μια προσπάθεια να βρεθεί ο άγνωστος Χ που ταλανίζει ανά τους αιώνες μη μαθηματικά, αλλά αρκούντως θεμελιωμένα μυαλά.

[Το Δελτίο Τύπου συντάχθηκε από τον ίδιο τον συγγραφέα, Λευτέρη Κρητικό]

Λίγα λόγια για το βιβλίο:

Τίτλος: Χωρίς σημεία στίξεως σιωπή

Συγγραφέας: Λευτέρης Κρητικός

ISBΝ: 978-618-80220-3-4

Συντελεστές

Εξώφυλλο: Παναγιώτης Σαραντίδης 

Επιμέλεια-Διορθώσεις: Ηρακλής Λαμπαδαρίου

Σελιδοποίηση: Κωνσταντίνα Χαρλαβάνη 

Σύντομη περίληψη

Ένας πωλητής ασφαλειών στα τέλη της δεκαετίας του ’90 πέφτει σε κατάθλιψη εξαιτίας της αδυναμίας του να είναι παραγωγικός κι εν τέλει αξιοπρεπώς βιοποριζόμενος.

Καταφεύγει σε ψυχιατρική βοήθεια δεχόμενος να γίνει πειραματόζωο μιας καινούργιας μορφής ψυχανάλυσης. Την πρωτότυπη μορφή ψυχανάλυσης αναλαμβάνει με τις οδηγίες του ψυχιάτρου ένας επίσης καταθλιπτικός συγγραφέας. Και ξεκινά η θεραπεία. Ο συγγραφέας χτίζει έναν κόσμο όπου οι πρωταγωνιστές του έχουν φτάσει σ' έναν κοινό παρανομαστή, σε μια συνισταμένη απελπισίας. Είναι όλοι τους θυμωμένοι από κάτι. Κι έχουν γίνει βορά του θυμού τους ο οποίος μεγαλώνει συντρίβοντας εντός τους οτιδήποτε δημιουργικό, ποιητικό και ζωοδόχο.

Ο CEO μιας πολυεθνικής εταιρείας οπλικών συστημάτων, ο ασφαλιστής, ο ντελιβεράς, η φέρελπις συγγραφέας, ο αλκοολικός, ο συνταξιούχος ναυτικός. Μια ετερόκλητη παρέα που συναντιέται άθελά της κι εξαναγκάζεται να συγχρωτιστεί και να υποδυθεί αυτό που πραγματικά είναι ο καθένας κι όχι αυτό που θα ήθελε να είναι.

Το συγκεκριμένο βιβλίο πετάει ελεύθερα στο Διαδίκτυο από τον Οκτώβριο του 2012. Πληροφορίες εδώ

Πηγή: ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΣΑΪΤΑ"  

Ημερονηνία: 22/06/2013 

Εφημερίδα "διαδρομές": Εκδήλωση παρουσίαση του βιβλίου του Αποστόλη Κοκόλια "90 ΧΡΌΝΙΑ ΒΥΡΩΝΑΣ στους πρόποδες του Υμηττού"

Η εφημερίδα "διαδρομές" σας προσκαλεί στην εκδήλωση που διοργανώνει στο Δημαρχείο Βύρωνα την Κυριακή 28/04/2013 για το βιβλίο του Αποστόλη Κοκόλια "90 ΧΡΌΝΙΑ ΒΥΡΩΝΑΣ στους πρόποδες του Υμηττού". 
Παρακάτω η πρόσκληση: 

Πηγή: Εφημερίδα "διαδρομές"
Ημερομηνία: 22/04/2013

Στους πρόποδες του Υμηττού του Άλκη Ρήγου για το βιβλίο του Απόστολου Κοκόλια "90 χρόνια Βύρωνας. Στους πρόποδες του Υμηττού"

Στο πλούσιο σώμα των εκδόσεων για την Μικρασιατική καταστροφή, την εγκατάσταση των πάνω από ενάμιση εκατομμύριο προσφύγων στον ελλαδικό χώρο και τις συνέπειες που αυτή είχε, εντάσσεται και η συγκεκριμένη έκδοση.

Σώμα που εμπλουτίστηκε σημαντικά την χρονιά που μας πέρασε -επέτειο των 90 χρόνων από εκείνη την μεγαλύτερη στην ιστορία του νέου ελληνισμού καταστροφή- με σειρά εκδηλώσεων, πολλών Δήμων προσφυγικής καταγωγής, πλήθος νέων εκδόσεων, εκθέσεις, με πιο ενδιαφέρουσα εκείνη στην Παλιά Βουλή, της Ένωσης Σμυρναίων, και ένα άγνωστο υλικό ενός ντοκιμαντέρ που δημιούργησε η Μαρία Ηλιού.

Πρόκειται για μια εκδοτική προσπάθεια άψογη αισθητικά, πλούσια σε φωτογραφικό και άλλο σπάνιο υλικό, τόσο επίσημων εγγράφων όσο και προσωπικών γραφών γνωστών και άσημων, όπως π.χ. του περιπτερά της παλιάς αγοράς όταν έκλεινε το ιστορικό του περίπτερο, η οποία έρχεται να συμπληρώσει μια σειρά παλαιότερων τοπικών προσπαθειών. Το συνολικό έργο αναδεικνύει μια συστηματική εργασία μερμηγκιού η οποία κατόρθωσε να συμπυκνώσει, σε 320 σελίδες, 90 χρόνια πορείας του Δήμου Βύρωνα, να καταγράψει άγνωστες και γνωστές ίσως στους παλιότερους διαδρομές προσώπων και συλλογικοτήτων της περιοχής, από την σύνθεση του πρώτου πληθυσμού όπου καταγράφει την ύπαρξη μαζί με τους έλληνες πρόσφυγες, τους τόπους καταγωγής τους και τους μαχαλάδες όπου εγκαταστάθηκαν, και Αρμενίων, Εβραίων, Ρομά, ακόμη και ελάχιστων Τούρκων αντίπαλων του κεμαλικού καθεστώτος που ακολούθησαν στην υποχώρηση τον ελληνικό στρατό. Πληροφορία σημαντική που δεν συναντάμε στις άλλες καταγραφές προσφυγικών συνοικισμών.

Όπως δεν διστάζει να αναφερθεί και στον ιδιότυπο ρατσισμό, μα και τους λόγους που τον γέννησαν, μεταξύ των γηγενών και των προσφύγων. Εστιάζει επίσης στην τοπογραφική απεικόνιση αυτού του «χωνιού», όπως γράφει παραστατικά, που ξεκινά από το Παγκράτι για να ανοιχθεί μέχρι και την κορυφή του Υμηττού. Αυτού του βουνού που τόσο λυρικά περιγράφει στην εισαγωγή. Δεν πρόκειται για μια ψυχρή καταγραφή, παρά τις άπειρες λεπτομέρειες που την αποτελούν, αλλά για μια παλλόμενη γραφή∙ πώς ήταν δυνατόν άλλωστε να είναι ψυχρή μια βιωματική σχέση με το αντικείμενο της έρευνας, η οποία διατρέχει κάθε σελίδα του βιβλίου. Και αυτό είναι, για μένα, το σημαντικότερο αυτής της έκδοσης. Μιας έκδοσης η οποία ελπίζω να βρει την συνέχειά της, είτε από τον ίδιο είτε από νεώτερους φιλίστορες, διορθώνοντας τυχόν αβλεψίες που δεν είναι δυνατόν να μην υπάρχουν σε τέτοιας έκτασης έργο, αλλά και συμπληρώνοντάς το με νέες πληροφορίες, καταγραφές. Ενδεικτικά καταθέτω μία: πρώτη Πρόεδρος της Παπαστρατείου Σχολής από το 1929 μέχρι την Δικτατορία της 4^ης Αυγούστου, που την έπαυσε προφανώς, υπήρξε μια ιστορική μορφή του γυναικείου κινήματος και της Αριστεράς, η Mαρία Σβώλου. Όπως αξίζει, έχω την αίσθηση, η τόσο πλούσια σε όλα τα άλλα επίπεδα καταγραφή που εμπεριστατωμένα επιχειρεί, να συμπληρωθεί και από τις πολιτικές συμπεριφορές των πολιτών του Βύρωνα, τόσο με την κομματική ταυτότητα των εκλεγμένων Δημάρχων και Δημοτικών Συμβούλων, και την δράση των Τοπικών Οργανώσεων, των Κομματικών Λεσχών, των νεολαιίστικων κινήσεων κλπ, όσο και με τα αποτελέσματα των εθνικών εκλογών στην περιοχή. Γεγονός σημαντικό και γιατί την περίοδο που βάναυσα βιώνουμε, όπου υπάρχει μια διάχυτη απαξίωση του πολιτικού και κομματικού φαινομένου, στοιχείων σύστοιχων με την ουσία της Δημοκρατίας, η οποία κινδυνεύει να οδηγήσει πολλούς σε μια απολίτικη στάση παθητικών καταναλωτών της πολιτικής, με τεράστιες επιπτώσεις για το ελεύθερο μας αύριο. Αλλά και ευρύτερα, γιατί αν ισχύει το μότο του προλόγου του συγγραφέα ότι «τη ζωή τη βιώνουμε ατενίζοντας προς τα μπρός αλλά την κατανοούμε κοιτάζοντας και προς τα πίσω», ισχύει επίσης και αυτό που έγραφε ο Σέλλεϋ, «Η ιστορία χωρίς πολιτική δεν φέρνει καρπούς. Η πολιτική χωρίς ιστορία δεν έχει ρίζες». Και σήμερα, ειδικά στις δύσκολες συνθήκες που και πάλι ζούμε ως κοινωνικός σχηματισμός, με την προκλητική εμφάνιση της νεοναζιστικής συμμορίας της «Χρυσής Αυγής», η επαναφορά της πολιτικής ως αξιακού στοιχείου της δημοκρατικής ζωής καθίσταται άμεσα αναγκαία.

Γι' αυτό και είναι σ' αυτό τον τομέα ιδιαίτερα πολύτιμες για την ύπαρξη ενεργούς ιστορικής μνήμης οι αναφορές στα χρόνια της Κατοχής. Στη δράση των τοπικών οργανώσεων, και ας μην αναφέρει τα κόμματα, και τις πολιτικές νεολαίες που τις συγκρότησαν, του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ, αλλά και των περίφημων «σαλταδόρων του Βύρωνα». Όπου καταθέτει ονόματα πληροφορίες και φωτογραφίες τις οποίες με τεράστια προσπάθεια συγκέντρωσε, των πάνω από διακόσους Βυρωνιώτες νεκρούς, οι οποίοι έπεσαν ή εκτελέστηκαν στη διάρκεια της κατοχής και του αντιφασιστικού αγώνα. Όπως και η περιγραφή των φονικών μπλόκων των Γερμανών Ναζί στον Βύρωνα, την Νέα Ελβετία, την Γούβα, τη μάχη και το ηρωικό τέλος στο Κάστρο του Υμηττού, μα και το Σαμποτάζ που οργάνωσαν οι εργάτες στο πολεμικό εργοστάσιο του Μπαλτσινώτη, ιδιοκτησίας του μεγαλοβιομήχανου και συνεργάτη των Γερμανών, πρόσφυγα δυστυχώς Μποδοσάκη. Όπως δυστυχώς πρόσφυγας ήταν και ένας από τους πρωτεργάτες των Ταγμάτων Ασφαλείας στην περιοχή, των «Ταγματαλητών» όπως έμειναν στη λαϊκή καταγραφή, ο απόστρατος αξιωματικός Γκοτζαμάνης -συνονόματος του άλλου βορειοελλαδίτη αντιπρόεδρου μιας από τις κυβερνήσεις των δοσίλογων, όπως και εκείνου της παρακρατικής οργάνωσης «καρφίτσα» της δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη- προφανώς δεν φταίει το συγκεκριμένο επίθετο για αυτές τις συμπτώσεις!

Έχει επίσης ενδιαφέρον και η περιγραφή του παραρτήματος της επίσης προδοτικής οργάνωσης Χ -ομάδα Παπαγεωργίου, του αυτοονομαζόμενου, μετριόφρονα, Βοναπάρτη- που έδρασε στην περιοχή. Αλλά και η ψύχραιμη και αντικειμενική περιγραφή της αμφιλεγόμενης πολλές φορές δράσης της πολιτοφυλακής του αγώνα, της ΟΠΛΑ. Το ίδιο ισχύει και για το κεφάλαιο της απελευθέρωσης και της «μάχης της Αθήνας» που επακολούθησε και η παράθεση και των φωτογραφιών τεσσάρων αστυνομικών της περιοχής που έπεσαν σ' αυτήν την εμφύλια σύγκρουση, ενδεικτικό στοιχείο της αντικειμενικότητας του συγγραφέα.

Το ίδιο διδακτικές και σημαντικές για την τοπική ιστορία αλλά και ευρύτερα για την αυτογνωσία τού σήμερα, που η Χρυσή Αυγή σηκώνει προκλητικά το λάβαρο της Χούντας και τιμά τους καταδικασμένους δολοφόνους της, ανήλικων παιδιών, η καταγραφή των σταλθέντων από την Χούντα αγωνιστών της αντίστασης και πάλι στην εξορία. Σελίδες που θα άξιζε να συμπληρωθούν και με άλλες πληροφορίες και στοιχεία, για διώξεις και βασανιστήρια Βυρωνιωτών κατά τη διάρκεια της 7ετούς εκείνης βαρβαρότητας.

Ιδιαίτερο επίσης στοιχείο αποτελεί και το πώς και το γιατί ο τόπος πήρε το εξελληνισμένο όνομα του Λόρδου Μπάϋρον, Βύρωνας. Ονομασία που αποτελεί, όπως ο συγγραφέας τονίζει, ίσως παγκόσμια μοναδικότητα, ελλαδική πάντως σαφώς. Η ιδέα ήταν του ακαδημαϊκού καθηγητή Οικονομικών Ανδρέα Ανδρεάδη, όπως μαρτυρά ο πρόεδρος τής με εντολή της Κοινωνίας των Εθνών διεθνούς Επιτροπής Αποκατάστασης Προσφύγων, αμερικανός Χένρι Μοργκεντάου, ο οποίος και την εγκολπώθηκε στα 1924, έτος πανελλαδικής μνήμης των 100 χρόνων από τον χαμό του πιο διάσημου φιλέλληνα ποιητή στο πολιορκημένο Μεσολόγγι. Όπως και η τύχη τόσο της μαρμάρινης πλάκας εκείνων των εγκαινίων, όσο και του γλυπτού συμπλέγματος των εργατών προσφύγων που η Χούντα... φρόντισε να εξαφανίσει στα υπόγεια του Δήμου. Πάλι καλά που δεν επιχείρησε και την μετονομασία του Δήμου, όπως έκανε σε άλλα μέρη. Και έτσι η ονομασία παρέμεινε και αποτέλεσε την αιτία, όπως αναφέρει ο συγγραφέας, να ιδρυθεί στον Βύρωνα ο δραστήριος «Σύνδεσμος Μπάϋρον για τον Φιλελληνισμό και τον Πολιτισμό», με πρόεδρο τον φίλο χρόνων Παναγιώτη Τριγάζη. Και, τέλος, ενδεικτικό της ικανότητας του Κοκόλια να δένει τα γεγονότα του χθες ή του προχθές με μια διαρκή ενάργεια προοπτικής τους στο σήμερα, η αναφορά του ότι 20 χρόνια μετά την ονομασία Βύρωνας, στη «μάχη της Αθήνας» βρετανικά τανκς γκρέμισαν την πύλη του Πολυτεχνείου για να εκδιώξουν από εκεί τους οχυρωμένους φοιτητές του «Ιερού Λόχου των Σπουδαστών της ΕΠΟΝ του ΕΛΑΣ Λόρδος Μπάιρον». «Τι ειρωνεία της ιστορίας -τονίζει- η δικτατορία άργησε... έκανε το ίδιο 29 χρόνια αργότερα». Σήμερα βέβαια δεν χρειάζεται ούτε είναι δυνατόν να επαναληφθεί το γεγονός, αρκεί η ενορχηστρωμένη ευρύτερη εκστρατεία ενοχοποίησης του Πανεπιστημιακού Ασύλου, υποβάθμισης και συκοφάντησης του Πανεπιστημιακού χώρου, των φοιτητών και των δασκάλων του, και η κατά χιλιάδες οδήγησή τους στην μετανάστευση των πτυχιούχων του. Αλλά αυτό αποτελεί μια άλλη Ιστορία.

Πηγή: Αυγή 
Ημερομηνία δημοσίευσης: 10/03/2013

Παρουσίαση του βιβλίου του Στέλιου Μάϊνα "ΤΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΑΠΑΤΟΥΝ"

Το ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΔΗΜΟΥ ΒΥΡΩΝΑ και οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ
σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου
του συγγραφέα και ηθοποιού ΣΤΕΛΙΟΥ ΜΑΪΝΑ

ΤΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΑΠΑΤΟΥΝ

την Τετάρτη 16 Μαρτίου 2011 στις 8.00 το βράδυ
στον Δημοτικό Κινηματογράφο "Νέα Ελβετία" (Νέας Ελβετίας 34 και Σεβαστείας)

Για το βιβλίο θα μιλήσει ο σκηνοθέτης ΘΕΜΗΣ ΜΟΥΜΟΥΛΙΔΗΣ
Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσουν η ηθοποιός ΚΑΤΙΑ ΣΠΕΡΕΛΑΚΗ και ο συγγραφέας.

Η γειτονιά μας, μια μεγάλη αγκαλιά

του Νίκου Τριγάζη*

"Η γειτονιά μας, μια μεγάλη αγκαλιά" τιτλοφορείται το βιβλίο που κυκλοφόρησε πρόσφατα από το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Βύρωνα και τις εκδόσεις "Θαλασσί". Πρόκειται για ένα βιβλίο που αποτελείται από δέκα διηγήματα . Δέκα ιστορίες που περιγράφουν διαφορετικές περιόδους και διαφορετικές εμπειρίες. Εμπειρίες ανθρώπων που έχουν περάσει ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής τους στο Βύρωνα.
Διαβάζοντας αυτά τα βιωματικά κείμενα, αυτό που σκέφτηκα είναι πόσα πολλά έχουμε να μάθουμε οι νέοι του Βύρωνα για την ιστορία του τόπου μας αλλά και πόσα να διδαχθούμε από αυτήν. Και ίσως αυτός και να ήταν ο σκοπός του βιβλίου. Άλλωστε, η έκδοση του βιβλίου ήταν ιδέα ενός εκπαιδευτικού. Του γνωστού Βυρωνιώτη φιλόλογου και στιχουργού Ηλία Κατσούλη, που έφυγε πρόωρα από τη ζωή, πριν από δύο χρόνια.
Υπάρχει, άραγε, καλύτερος τρόπος για τιμήσουμε τη μνήμη ενός ανθρώπου με μεγάλο εκπαιδευτικό και πολιτιστικό έργο που οι στίχοι του ερμηνεύτηκαν από κορυφαίους ερμηνευτές και θα μας συντοφεύουν στην καθημερινότητά μας για πολύ καιρό ακόμα;
Ας αναφέρουμε όμως τα κείμενα και τους συγγραφείς τους : " Στάλκερ του Βύρωνα" από τον Κώστα Καλημέρη, "Μαγνησίας 69" από την Σίσσυ Καπλάνη, "Ο πρόσφυγας" από τον Θόδωρο Καρζή, "Από τη Σμύρνη στο Βύρωνα" από τον Βασίλη Κολοβό, "Το κορίτσι της γειτονιάς μου" από τον Θανάση Μπαλοδήμα , "Της προσφυγιάς παράπονο" από τη Σοφία Ντούρου, "Κάρλ Λούντβιχ" από την Πασχαλία Τραυλού, " Εγκλημα στον Υμηττό" από τον Πάνο Τριγάζη, "Σαλταδόροι του Βύρωνα" από τον Ξενοφώντα Φιλέρη.
Όπως βλέπετε, η ιστορία του δήμου μας είναι έκδηλη ακόμα και μέσα από τους τίτλους των διηγημάτων του βιβλίου.
Πως θα σας φαινόταν να το χάριζε ο Δήμος Βύρωνα στα σχολεία;
* ο Νίκος Τριγάζης είναι τελειόφοιτος του τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών, υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος της Στάση Βύρωνα

Μια συζήτηση με τον Γιώργο Φερεντίνο

Παραμονές Πρωτοχρονιάς και συναντήσαμε στον Άγιο Λάζαρο τον Γιώργο Φερεντίνο.
Βυρωνιώτης πολυτάλαντος καλλιτέχνης, άνθρωπος απλός και προσιτός, αλλά και άνθρωπος με γενικότερες ανησυχίες και προβληματισμούς, με συμμετοχή στα κοινά, που μας έδωσε την ευκαιρία να κάνουμε μια κουβέντα μαζί του.

- Πείτε μας λίγα λόγια για σας και το πως προέκυψε η ενασχόλησή σας με την τέχνη.
- Γεννήθηκα στο Μεγανήσι της Λευκάδας το 1951. Τελείωσα το Γυμνάσιο της Λευκάδας και ελλείψει πόρων της οικογένειας για πανεπιστημιακές σπουδές, αναγκάστηκα να ακολουθήσω το δρόμο του θαλασσινού για επιβίωση. Δούλεψα τρία χρόνια δόκιμος γέφυρας, σκληρά χρόνια και δύσκολο το επάγγελμα στ' αλήθεια, κι έτσι επέλεξα σαν τόπο διαμονής μου τον Καναδά.
Τώρα, για το χώρο της τέχνης που με ρώτησες, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ζωγράφιζα και έγραφα ποίηση. Ήταν ένα έμφυτο χάρισμα και θεωρώ ότι η η Σχολή Καλών Τεχνών που τέλιωσα στον Καναδά, δεν μου πρόσφερε κάτι παραπάνω. Παράλληλα με τη ζωγραφική, ήταν και η γλυπτική. Έχω κάνει αρκετά γλυπτά, μάλιστα στον Καναδά έχω κάνει διάφορα τότεμς για τους Ινδιάνους, τους οποίους οι περίφημες "δημοκρατίες" των ΗΠΑ και του Καναδά τους έχουν εκτοπίσει στα βόρεια δίνοντάς τους ένα ελάχιστο βοήθημα για να ζουν, χωρίς να έχουν τη δυνατότητα να έρθουν σε επαφή με τον πολιτισμό τους, έναν πολιτισμό θαυμάσιο και παραμελημένο, εξαθλιωμένοι, άποροι, και χάνοντας την ταυτότητά τους.Έζησα πολλά χρόνια μαζί τους, δουλεύοντας στα Βραχώδη Όρη σαν ξυλοκόπος.
- Μας δίνετε την αφορμή λοιπόν να συζητήσουμε κάποια στιγμή ιδιαίτερα για τους Ινδιάνους....
- Βεβαίως και ξέρετε κάτι ; Βρέθηκα στα δεκαεπτά μου χρόνια στην Καλκούτα της Ινδίας, όπου είδα από κοντά την εξαθλίωση, όταν π.χ. ο πατέρας άφηνε στο λιμάνι τα τρία ανήλικα κορίτσια του για κάθε είδους εκμετάλλευση, όταν το μόνο που ζητούσε ήταν να τους δώσουν μια γωνιά ψωμί να φάνε και ερχόταν να τα πάρει όταν έφευγε το καράβι Με. αυτά και άλλα πολλά, κατέρρευσε μέσα μου το πρότυπο του δυτικού ανθρώπου και του τρόπου ζωής που αυτός πρέσβευε, είδα από μικρός ότι υπάρχει και η άλλη πλευρά της ζωής.
- Με τη λογοτεχνία πως έγινε και ασχοληθήκατε ;
- Είχα κάνει ένα ταξίδι το 1980 στον Αρκτικό Κύκλο, στον Βόρειο Πόλο, ήταν ευκαιρία να δω από κοντά και το Βόρειο Σέλας. Εκεί έγραψα και το πρώτο μου πεζό. Από τότε έχω γράψει περί τα δέκα βιβλία. Με την ποίηση το ίδιο, έχω περί τις επτά συλλογές και τα κίνητρά μου ήταν οι εντυπώσεις και τα βιώματά μου από τα ταξίδια μου. Εικόνες που σαν παιδί δεκαέξι, δεκαεπτά, δεκαοκτώ χρονών ανδρώνεται υπό τέτοιες συνθήκες, μένουν ανεξίτηλες στο μυαλό και σίγουρα είναι τα πρώτα που βγαίνουν έξω όταν "φορτώσεις" και θέλεις να "ξεφορτώσεις". Έτσι έγινε η θαλασσινή ποίηση. Όταν ήρθα στην Ελλάδα το 1990, τα είδε κάποιος, μου είπε ότι του θυμίζουν Καββαδία. Εγώ τον Καββαδία δεν τον είχα διαβάσει γιατί η ποιητική παιδεία που είχα από το Γυμνάσιο, δεν ήταν και πολύ μεγάλη, να φανταστείτε, δεν ήξερα ότι ο Σικελιανός ήταν Λευκαδίτης...
Έλαβα μέρος το 1991 στον πρώτο διαγωνισμό ποίησης "Νίκου Καββαδία" του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας και βραβεύτηκα με το βραβείο "Καββαδία". Μέσα από αυτές τις διαδικασίες, γνωρίστηκα με τον Θάνο Μικρούτσικο, ο οποίος μελοποίησε δώδεκα ποιήματά μου και βγάλαμε ένα δίσκο με τίτλο "Χωρίς Στεριές" με τη φωνή του Κώστα Θωμαϊδη. Ο θεσμός αυτός του διαγωνισμού, στον οποίο συμμετείχαν ναυτικοί οι οποίοι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο είχαν τη δυνατότητα να γράφουν, κράτησε περίπου τέσσερα χρόνια, είχε θεσμοθετημένα πέντε βραβεία στα οποία είχα τη χαρά να είμαι και στα πέντε μέσα. Μόνο δύο φορές, παίρνοντας το πρώτο βραβείο, μου το αφαίρεσε την πρώτη φορά ο Παπουτσής και τη δεύτερη φορά ο Κεφαλογιάννης , και οι δύο υπουργοί Εμπορικής Ναυτιλίας διαφορετικών κυβερνήσεων...
Με τη γλυπτική στην Ελλάδα, ασχολήθηκα το 1991, δούλευα στο ξενοδοχείο Ιντερκοντινένταλ και ήμουν ο "ντεκοραταίρ" των μεγάλων δεξιώσεων, κάνοντας γλυπτά από πάγο και βούτυρο. Δεν μπορούσα όμως να δουλέψω με τους δικούς τους όρους και μετά από ένα χρόνο έφυγα. Από τότε , και λόγω χρόνου, δεν ασχολήθηκα πολύ με τη γλυπτική, με απορρόφησε περισσότερο η ζωγραφική και η λογοτεχνία.
'Εκανα την πρώτη μου έκθεση στο Βανκούβερ του Καναδά το 1978 και από τότε , στα τριανταπέντε περίπου χρόνια στο χώρο αυτό, έχω 3500 περίπου έργα, 60 ατομικές εκθέσεις, 100 ομαδικές, και συνεχίζω να τον τιμώ , χωρίς να παραμελώ την λογοτεχνία και την ποίηση.
- Θα θέλαμε να μας πείτε, πως αξιολογείτε τα πολιτιστικά δρώμενα στο Δήμο μας και πως αξιοποιούνται και προβάλονται από αυτόν οι Βυρωνιώτες καλλιτέχνες.
- Αν είχαμε μια κλίμακα αξιολόγησης μέχρι το δέκα, εγώ θα το βαθμολογούσα υπό το μηδέν. Και υπάρχουν πολλοί καλλιτέχνες... Δυστυχώς όμως δεν αξιοποιούνται ούτε προβάλονται, π.χ. χώρος για εκθέσεις ζωγραφικής δεν υπάρχει, παρουσιάσεις βιβλίων δεν γίνονται. Όλα επαφίενται στην ιδιωτική πρωτοβουλία ...Ξέρετε, πέρσι έκανα μια έκθεση στο Βύρωνα και αναγκάστηκα να νοικιάσω το χώρο για να την πραγματοποιήσω.
- Εκ των πραγμάτων δηλαδή, θέτετε ζήτημα και έλλειψης υποδομών για τέτοιου είδους δραστηριότητες...
- Μα φυσικά ! Δεν υπάρχουν χώροι, και όπου υπάρχουν, δεν αξιοποιούνται κατάλληλα και ποικιλοτρόπως. Ο χώρος της Λουϊζας είναι ακατάλληλος και καταθλιπτικός, στο Ντάνκαν, όπου θα μπορούσαν ίσως να γίνουν τέτοιες εκδηλώσεις , δεν γίνονται και, θα πω κάτι . Είναι μια όαση και προς τιμήν της γι' αυτό, που η Στάση Βύρωνα, με τα μέσα που διαθέτει, προσπαθεί και φιλοξενεί στα γραφεία της και τέτοιες εκδηλώσεις. Ο πολιτισμός όμως είναι κάτι σοβαρό, χρειάζεται μια συνεχή παρουσία, είναι παιδεία και εκπαίδευση, είναι πρόταση και στάση ζωής, δεν μπορεί να είναι κάτι ευκαιριακό και επαιτειακό, οπότε , με αυτή την έννοια, οι όποιοι κρατούντες, έχουν ευθύνη. Δεν υπάρχει λοιπόν ένα αμφιθέατρο για κάποιες ας πούμε διαλέξεις ή προβολές, ένα σύγχρονο Πνευματικό κέντρο, ένας Πολυχώρος για συνεχείς δραστηριότητες με ικανοποιητικές συνθήκες. Ένας χώρος που θα ήξερε ο κόσμος ότι εκεί γίνονται συνέχεια εκδηλώσεις, όπου θα είχε πρόσβαση και σαν θεατής - κοινωνός αλλά και σαν συμμέτοχος σε κάτι τέτοιο. Με αυτή την έννοια, οι Βυρωνιώτες καλλιτέχνες δεν έχουν στήριξη, αλλά και τα παιδιά επίσης που θέλουν να δημιουργήσουν και να προβάλουν τη δημιουργία τους. Σε μια συνοικία λοιπόν σαν το Βύρωνα, είναι μεγάλη παράλειψη , είναι απαράδεκτο το 2010 να μην υπάρχει ένας τέτοιος χώρος και, επιτρέψτε μου να πω ότι, οι ευθύνες είναι διαχρονικές .
- Μήπως είμαστε λίγο άδικοι όσον αφορά την παραγωγή πολιτιστικού έργου από το Δήμο ; Σας θυμίζω, εκτός από το Θέατρο Βράχων, το Παιδικό Φεστιβάλ, τις Δευτέρες Πολιτισμού στη Λουίζα, τις πολιτιστικές εκδηλώσεις στις γειτονιές...
- Το Φεστιβάλ στο Θέατρο Βράχων θέλει πολλή και ιδιαίτερη κουβέντα... Το Παιδικό Φεστιβάλ, αν και διοργανώνεται από το Δήμο, προετοιμάζεται πολλούς μήνες πριν μέσα στα σχολεία από καθηγητές με μεράκι και μαθητές που έχουν την ανάγκη δημιουργίας ,νομίζω όμως χωρίς την ιδιαίτερη στήριξη από μεριάς του Δήμου. Εξάλλου, είναι θεσμοί και δραστηριότητες που η σημερινή δημοτική αρχή, τις βρήκε έτοιμες. Το νέο που έχει να παρουσιάσει λοιπόν και αναφέρομαι στα υπόλοιπα, είναι ιδέες και προτάσεις ανθρώπων πέρα από τη σημερινή πλειοψηφία της δημοτικής αρχής, αυτό πρέπει να το τονίσουμε, γιατί, όπως φαίνεται, η δημοτική αρχή έχει έλλειμα έμπνευσης, φαντασίας και οράματος στον τομέα αυτό.
- Είστε μέλος του Δ.Σ. του "Συνδέσμου Μπάυρον για τον φιλλεληνισμό και τον πολιτισμό". Πείτε μας λίγα λόγια για τους στόχους και τη δράση του.
- Νομίζω ότι η μεγαλύτερη επιτυχία του μέχρι στιγμής ήταν να καθιερωθεί η 19 Απριλίου, ημερομηνία θανάτου του Μπάυρον, σαν ημέρα φιλελληνισμού και διεθνούς αλληλεγγύης από την κυβέρνηση. Πιστεύω ότι ένας τέτοιος άνθρωπος, με τα θετικά και τα αρνητικά του, ένας Λόρδος της Βουλής των Λόρδων εκείνης της εποχής, ένας λόρδος - επαναστάτης, που αφιέρωσε τη ζωή του σε μια ξένη για την πατρίδα του υπόθεση, κόντρα στο κατεστημένο της χώρας του, χρειάζεται μιας ευρύτερης αναγνώρισης. Γι' αυτό το λόγο, προετοιμάζουμε τον Απρίλιο μια διεθνή συνάντηση στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Δελφών. Παράλληλα, έχουμε καταθέσει την πρόταση, να αφιερωθεί το 2010 σαν Έτος Μπάυρον.
- Πείτε μας λίγα λόγια για το τελευταίο σας βιβλίο.
- Έχει τίτλο "Το γράμμα που δεν πρόλαβα να γράψω" και έτυχε αναγνώρισης από τη Λέσχη Ελληνικού Βιβλίου . Πρόκειται για μια αληθινή ιστορία, με ένα τάνκερ του Νιάρχου, το οποίο βυθίστηκε το 1968 έξω από το Καίηπ Τάουν , την πρώτη χρονιά που ταξίδευα κι εγώ. Πνίγηκαν 27 άνθρωποι και επέζησαν τρεις, οι οποίοι έμειναν ανάπηροι. Ο πρωταγωνιστής κατόρθωσε να επιζήσει παλεύοντας με τα κύματα 72 ώρες, τον μισό τον είχαν φάει τα άλμπατρος πάνω σε αυτά, δεν έμεινε όμως ο ίδιος άνθρωπος, έμεινε επτά μήνες στο νοσοκομείο και δεν τεκνοποίησε. Το βιβλίο αυτό έχει μια ιδιαίτερη δυναμική, αλλά εκείνο που έχει σημασία να πούμε, ήταν ότι ο άνθρωπος αυτός αποζημιώθηκε από τον Νιάρχο με τρεις λίρες Αγγλίας, με την τοτινή δηλαδή ισοτιμία, 210 δραχμές. Αυτός ήταν και ο λόγος και θέλησα να το καταγράψω. Κάποιοι μου λένε ότι οι απόγονοι του Νιάρχου ενδεχομένως να μου κάνουν αγωγή. Θα χαρώ πάρα πολύ ! ! ! Πιστεύω όμως ότι δεν θα το τολμήσουν...
- Να περιμένουμε κάτι καινούριο από εσάς ;
- Ναι, αρχές του 2010 θα είναι έτοιμο ένα μυθιστόρημά μου...
- Με χαρά λοιπόν σας προτείνουμε η πρώτη παρουσίασή του να γίνει στα γραφεία της Πρωτοβουλίας μας, στον Πολυχώρο "Ζωή Ποδήλατο"
- Δική μου χαρά και τιμή !



σημείωση: η φωτογραφία είναι από τον Δημοτικό Αντίλογο

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ Π. ΤΡΙΓΑΖΗ

80 ΩΡΕΣ ΣΕ ΠΥΡΙΝΟ ΚΛΟΙΟ


Το βιβλίο παρουσιάζεται στην Αθήνα στο θέατρο «ΑΛΦΑ» (Πατησίων 27) τη Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2008, ώρα 7 μμ, όπου θα μιλήσουν ο πρόεδρος του ΣΥΝ Αλέξης Τσίπρας, ο πρόεδρος του Αστεροσκοπείου Αθηνών καθηγητής Χρήστος Ζερεφός (συμμετείχε στην επιτροπή του ΟΗΕ για τις κλιματικές αλλαγές που τιμήθηκεμε Νόμπελ Ειρήνης), ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Αλέξης Μητρόπουλος και η καθηγήτρια του ΕΜΠ Ελένη Πορτάλιου, η οποία έχει προσφέρει σημαντικό έργο για την ανασυγκρότηση πυρόπληκτων χωριών.
Την εκδήλωση θα συντονίσει ο σκιτσογράφος ΣΤΑΘΗΣ και αποσπάσματα θα διαβάσει ο ηθοποιός Στέφανος Ληναίος