ΠΩΣ ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΠΟΥ ΖΩ – ΜΙΑ ΘΕΤΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Ξεκινήσαμε τις επαφές μας με εξειδικευμένους επιστήμονες (αρχιτέκτονες, μηχανικούς, πολεοδόμους περιβαλλοντολόγους, δασολόγους κ.λ.π.) , ούτως ώστε να μας καταθέσουν τις επιστημονικά τεκμηριωμένες γνώσεις και εμπειρίες τους , αλλά και τη φαντασία τους όσον αφορά ζητήματα της πόλης.
Πιστεύουμε ότι οι απόψεις αυτές είναι χρήσιμες για μια εμπεριστατωμένη και γειωμένη με την πραγματικότητα και τις επιστημονικές αναλύσεις και για τους συνδημότες μας, αλλά και για τη Στάση Βύρωνα όσον αφορά την ολοκληρωμένη και τεκμηριωμένη άποψη στις θέσεις της.
Ούτως ή άλλως, τα όποια ζητήματα και οι όποιες ιδέες ή προτάσεις, γίνονται, και μέσα από την ιστοσελίδα μας , αντικείμενο συζήτησης και ανταλλαγής απόψεων, στην οποία καλούμε τους πάντες.

Αρχή κάνουμε με την Κα Ιωάννα Δούκα, αρχιτέκτονα μηχανικό.

Η Ιωάννα Δούκα γεννήθηκε στο Βύρωνα πριν από 29 χρόνια .Τελείωσε το 5^ο Γυμνάσιο – Λύκειο Βύρωνα.Σπούδασε στην Αγγλία όπου το 2002 η διπλωματική εργασία της για το πρώτο πτυχίο δημοσιεύτηκε στο Αγγλικό περιοδικό Βuilding Design ανάμεσα στις καλύτερες της χρονιάς, ενώ το 2005 αποφοίτησε με το πτυχίο του Αρχιτέκτονα με Άριστα.

Είναι μέλος του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος. Τα τελευταία 5 χρόνια εργάζεται ως ελεύθερη επαγγελματίας και έχει συνεργαστεί με γνωστά αρχιτεκτονικά γραφεία και εταιρίες σε έργα διαφορετικής κλίμακας.

ΠΩΣ ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΠΟΥ ΖΩ – ΜΙΑ ΘΕΤΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Η ανθρώπινη πόλη είναι αυτή που έχει χώρους πρασίνου, χώρους άθλησης και δημιουργίας,σωστό συγκοινωνιακό σύστημα,χαμηλούς συντελεστές δόμησης και ασφάλεια. Στην Βαρκελώνη, που είναι μια πόλη με μεγάλο πληθυσμό και σύνθετο πολεοδομικό υπόβαθρο,έχουν πεζοδρομήσει μεγάλα τμήματα ανάμεσα στα οικοδομικά τετράγωνα τα οποία ο δήμος χρησιμοποιεί για ανοιχτές αγορές, εκθέσεις, θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες ή απλά για σημεία συγκέντρωσης.Κατ’αυτόν τον τρόπο προσπαθούν να ενοποιήσουν τον εξωτερικό χώρο, που τον θεωρούν αλληλένδετο με τον δομημένο.Στην ουσία επιστρέφουν πίσω μέρος του ζωτικού χώρου που μας είναι απαραίτητος.

ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΒΥΡΩΝΑ

Ο Βύρωνας έχει χάσει μέρος της ταυτότητάς του, με σημεία της πόλης να είναι υπερτονισμένα και άκομψα και άλλα να υιοθετούν ένα φαινομενικά μοντέρνο στύλ κατασκευής που λίγο ταιριάζει στην ιστορία του. Μια πρόταση θα ήταν να μπορούσαμε να εφαρμόσουμε ένα παρόμοιο μοντέλο με αυτό της Βαρκελώνης, όπου πεζοδρομούμε κάποιους δρόμους ήπιας κυκλοφορίας και τους ενώνουμε με βασικούς χρηστικούς χώρους.

Για παράδειγμα στην γειτονιά μου, θα μπορούσα να φανταστώ την Οδό Ιωαννίνων να πεζοδρομείται από το ύψος του Δημοτικού σχολείου και να συνεχίζει στην Κερασούντος που περνάει δίπλα από την εκκλησία της Μεταμόρφωσης και φτάνει μέχρι το ύψος που συναντά την Οδό Βυζαντίου από την πλατεία Βυζαντίου.

Κατ΄αυτόν τον τρόπο δημιουργείται ένας άξονας που εμπεριέχει το σχολείο, την εκκλησία και την πλατεία.Θα μπορούσαν έτσι να φυτευτούν περισσότερα δένδρα,να κάνουν ασφαλέστερα παιδιά ποδήλατο, να γίνονται εποχιακές εκδηλώσεις που να συμμετέχουν οι κάτοικοι και τόσα άλλα.

Αν μικρές παρεμβάσεις γινόντουσαν σε κάθε γειτονιά, θα μπορούσε ο Δήμος να βραβεύει κάθε χρόνο την καλύτερη, κι έτσι να υπάρχει συνεχής βελτίωση και ενδιαφέρον και από τους κατοίκους για την πόλη τους π.χ. «Καλύτερη Οδός Δήμου Βύρωνα 2011.»

ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

Εν κατακλείδι,όσο σημαντικός είναι ο χώρος, το ίδιο είναι και ο μη χώρος. Χρειάζεται το κενό για να φανεί το κτισμένο, χρειάζεται το πράσινο για να υπάρχει και το μπετόν. Όμως όταν δεν αφήνουμε ελεύθερους τους ακαλύπτους,όταν κλείνουμε τους ημιυπαιθρίους, όταν προσπαθούμε να ξεκλέψουμε ένα τετραγωνικό παραπάνω, τότε καταστρέφουμε ζωτικό χώρο που τον έχουμε ανάγκη, με αποτέλεσμα ο αστικός ιστός να ασφυκτιά.Η ισοπεδωτική αντίληψη καθώς και η ανεξέλεγκτη εκμετάλλευση δημιούργησαν το σημερινό αστικό τοπίο που έχει χάσει αυτή την ισορροπία και είναι στο χέρι μας να την επαναφέρουμε στο μέτρο του εφικτού.

Πιστεύω ότι επιβάλλεται τουλάχιστον να προσπαθήσουμε.

Η γειτονιά μας, μια μεγάλη αγκαλιά

του Νίκου Τριγάζη*

"Η γειτονιά μας, μια μεγάλη αγκαλιά" τιτλοφορείται το βιβλίο που κυκλοφόρησε πρόσφατα από το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Βύρωνα και τις εκδόσεις "Θαλασσί". Πρόκειται για ένα βιβλίο που αποτελείται από δέκα διηγήματα . Δέκα ιστορίες που περιγράφουν διαφορετικές περιόδους και διαφορετικές εμπειρίες. Εμπειρίες ανθρώπων που έχουν περάσει ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής τους στο Βύρωνα.
Διαβάζοντας αυτά τα βιωματικά κείμενα, αυτό που σκέφτηκα είναι πόσα πολλά έχουμε να μάθουμε οι νέοι του Βύρωνα για την ιστορία του τόπου μας αλλά και πόσα να διδαχθούμε από αυτήν. Και ίσως αυτός και να ήταν ο σκοπός του βιβλίου. Άλλωστε, η έκδοση του βιβλίου ήταν ιδέα ενός εκπαιδευτικού. Του γνωστού Βυρωνιώτη φιλόλογου και στιχουργού Ηλία Κατσούλη, που έφυγε πρόωρα από τη ζωή, πριν από δύο χρόνια.
Υπάρχει, άραγε, καλύτερος τρόπος για τιμήσουμε τη μνήμη ενός ανθρώπου με μεγάλο εκπαιδευτικό και πολιτιστικό έργο που οι στίχοι του ερμηνεύτηκαν από κορυφαίους ερμηνευτές και θα μας συντοφεύουν στην καθημερινότητά μας για πολύ καιρό ακόμα;
Ας αναφέρουμε όμως τα κείμενα και τους συγγραφείς τους : " Στάλκερ του Βύρωνα" από τον Κώστα Καλημέρη, "Μαγνησίας 69" από την Σίσσυ Καπλάνη, "Ο πρόσφυγας" από τον Θόδωρο Καρζή, "Από τη Σμύρνη στο Βύρωνα" από τον Βασίλη Κολοβό, "Το κορίτσι της γειτονιάς μου" από τον Θανάση Μπαλοδήμα , "Της προσφυγιάς παράπονο" από τη Σοφία Ντούρου, "Κάρλ Λούντβιχ" από την Πασχαλία Τραυλού, " Εγκλημα στον Υμηττό" από τον Πάνο Τριγάζη, "Σαλταδόροι του Βύρωνα" από τον Ξενοφώντα Φιλέρη.
Όπως βλέπετε, η ιστορία του δήμου μας είναι έκδηλη ακόμα και μέσα από τους τίτλους των διηγημάτων του βιβλίου.
Πως θα σας φαινόταν να το χάριζε ο Δήμος Βύρωνα στα σχολεία;
* ο Νίκος Τριγάζης είναι τελειόφοιτος του τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών, υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος της Στάση Βύρωνα

Το δικαίωμα στην πόλη

Πατώντας το πλήκτρο play μετά από λίγα δευτερόλεπτα (10΄΄-15΄΄) ξεκινάει το βίντεο. Μεταφέρεστε σε πλήρη οθόνη (full screen) κάνοντας κλικ στο εικονίδιο με τα λευκά βελάκια που βρίσκεται στο κάτω δεξιά μέρος του player. Επιστρέφετε σε κανονική απεικόνιση πατώντας το πλήκτρο escape (Esc).

"Yπάρχει πολιτική του χώρου, γιατί ο χώρος είναι πολιτικός"

Ξεκινώντας απ’ αυτόν τον αφορισμό του Λεφέβρ, θα προσπαθήσουμε να σκιαγραφήσουμε την εμπειρία που προκύπτει από ο, τι θα μπορούσαμε να ονομάσουμε κινήματα πόλης, ή ίσως ακόμα καλύτερα (και πάλι σύμφωνα με τον Λεφέβρ) Κίνημα για το Δικαίωμα στην Πόλη.

Αναφερόμαστε μ’ αυτό τον όρο σε κινητοποιήσεις κατοίκων, που έχουν σαν αντικείμενο διεκδίκησης την ίδια την πόλη. Τον δομημένο και αδόμητο αστικό χώρο. Δηλαδή αναφερόμαστε σε πολιτικές ενέργειες που πολιτικοποιούν το χώρο.

Γιατί η πόλη δεν είναι ένας ουδέτερος και κενός χώρος, ένα παθητικό και αδρανές πεδίο, πάνω στο οποίο κυλάει η αστική ζωή.

Η πόλη είναι πρώτ’ απ’ όλα το κατεξοχήν πεδίο των κοινωνικών αγώνων στην εποχή της νεοτερικότητας. Πολύ περισσότερο όμως κι απ’ αυτό, η ίδια η πόλη αποτελεί ένα από τα βασικά διακυβεύματα των κοινωνικών αγώνων. Η διαμόρφωση και η λειτουργία του αστικού χώρου καθορίζεται από τον ταξικό ανταγωνισμό και αντανακλά τα αποτελέσματά του.

Η επίθεση του νεοφιλελευθερισμού πάνω στην πόλη εκδηλώθηκε με μια γενικευμένη αμφισβήτηση του δημόσιου χώρου. Τα κέντρα των πόλεων και των δήμων παίρνουν τα χαρακτηριστικά των εμπορικών – καταναλωτικών κέντρων, αποστειρωμένων και προφυλαγμένων από την παρουσία των ανέργων, της φτωχής νεολαίας ή των μεταναστών. Μετατρέπονται σε κέντρα οικονομικών δραστηριοτήτων και ανταλλαγών απ’ όπου απουσιάζει η πολιτική. Η πόλη δεν νοείται σαν δημόσιο αγαθό αλλά σαν εμπόρευμα. Ο δημόσιος χώρος δεν έχει πια χρηστική αξία αλλά ανταλλακτική. Πουλιέται, αγοράζεται και ξαναπουλιέται, καταστρέφεται και αναδομείται, με κριτήριο το κέρδος και όχι τη συλλογική χρήση του από τους κατοίκους.

by blog www.aformi.wordpress.com