Σαν τα χελιδόνια (ένα κείμενο για την σύγχρονη μετανάστευση)

Αυτές τις μέρες χαιρέτησα παλιούς φίλους, που 'χαμε καιρό να βρεθούμε, οι οποίοι διασκορπίζονται στις χώρες της Ευρώπης για μια καλύτερη τύχη.
Ένας παράτησε την αβέβαιη και χαμηλόμισθη δουλειά που 'χε εδώ και φεύγει για Κύπρο, όπου του προσφέρουν πολλά περισσότερα και σε καλό πόστο, αξιοποιώντας το πλούσιο βιογραφικό του.
Ένας άλλος παράτησε την -στα όρια του εργασιακού εξευτελισμού- δουλειά του, όπου δούλευε πρωί-βράδυ και πληρωνόταν ως δούλος, πήρε τα μπογαλάκια του και πάει Γερμανία, όπου βρίσκεται και εργάζεται εδώ και αρκετούς μήνες η επί χρόνια σύντροφός του.
Πριν μερικούς μήνες χαιρέτησα μια φίλη που βρήκε μια αξιοπρεπή δουλίτσα στη Σουηδία, δίνοντας τέλος στην πολυετή ανεργία της.
Είχε προηγηθεί ένας φίλος που πήγε Ολλανδία αρχικά, δεν τα κατάφερε και τελικά κατέληξε στο Βέλγιο βρίσκοντας μια δουλειά που του εξασφαλίζει τα βασικά, αυτά που δεν μπορούσε να ικανοποιήσει εδώ και τελικά κατάφερε και τράβηξε εκεί και τη γυναίκα του.

Μια άλλη φίλη έφυγε για Ντουμπάι, αξιοποιώντας την εντυπωσιακή της εμφάνιση και την καλή γνώση των αγγλικών, πιάνοντας δουλειά ως αεροσυνοδός.
Και αρκετοί άλλοι γνωστοί, γείτονες κλπ ψάχνονται, ετοιμάζονται ή έχουν ήδη φύγει μετανάστες στις χώρες της Ευρώπης, αφήνοντας πίσω τους την τριτοκοσμική πλέον Ελλάδα, η οποία όχι μόνο δεν ενδείκνυται για αξιοποίηση των ονείρων τους, αλλά αδυνατούσε κιόλας να τους θρέψει! Η γενιά μου καταστράφηκε από την πτώχευση.
Μας βρήκε πάνω εκεί που φτιαχνόμασταν και μας έκανε ένα απίστευτο και ασήκωτο πισωγύρισμα, το οποίο, όσοι ακόμη υπομένουμε, γνωρίζουμε πως μας θάβει διά παντός κάτω από τη χρηματιστική λυματολάσπη του.
Όσα κι αν συζητάμε τα τελευταία χρόνια, τα γεγονότα ξεφεύγουν κάθε φαντασίας και πρόβλεψης.

Η μετανάστευση για τη χώρα μας φάνταζε μια τελειωμένη ιστορία, γραφικά μελοδραματική, στα όρια της τραγικωμωδίας μέσα απ' τα τραγούδια του Καζαντζίδη, τις ταινίες του Ξανθόπουλου και τις διηγήσεις των παλιών.
Τώρα δεν μπορούμε να τραγουδήσουμε πια γι' αυτήν, γιατί δεν υπάρχει πια το μυστήριο της οριστικής φυγής.
Έτσι εύκολα όπως έφυγαν, έτσι εύκολα θα ξαναρθούν ίσως αύριο. Ίσως και ποτέ.
Και υπάρχει και το Skype βρε αδερφέ, για να πούμε δυο κουβεντούλες με τους ξενιτεμένους.
Έτσι δεν υπάρχει πια η αίσθηση "φεύγει και δε θα τον ξαναδώ ποτέ μου".
Η σύγχρονη μετανάστευση δεν είναι ποιητική.
Εξακολουθεί όμως να είναι τραγική, έστω και χωρίς τη θεατρική της υπόσταση.
Άνθρωποι που είχαν εδώ τη ζωή τους, τη δουλειά τους, τον άντρα ή τη γυναίκα τους, την οικογένειά τους, το σπίτι τους, τους φίλους τους, τα βιώματα και τις αναμνήσεις τους, βλέποντας το παρόν ζοφερό και το μέλλον εφιαλτικό, εξαναγκάζονται σε ακούσια φυγή, σαν τα χελιδόνια που φεύγουν το φθινόπωρο για να πάνε εκεί που αντέχουν να ζήσουν.


Ουσιαστικά δεν είναι μετανάστες από την Ελλάδα σε μιαν άλλη χώρα
Στην πραγματικότητα αναγκάζονται να αποδεχτούν το ρόλο των μελών ενός πολυεθνικού νομαδικού λαού, δίχως σπίτι και πατρίδα, δίχως ζωή και στέριωμα, που μετακινείται όπου υπάρχει κάθε φορά λίγο ψωμί, όπου περισσεύει κάτι απ' τους γλάρους και τα περιστέρια.
Αυτή η φυλή είναι λευκή, μαύρη, κίτρινη και κόκκινη και μεταφέρεται σε κάθε γωνιά του κόσμου όπου υπάρχει "ανάπτυξη". Ώσπου να σταματήσει κι εκεί, να πεταχτούν έξω σαν στυμμένες λεμονόκουπες υπό τις ιαχές των όψιμων και κατόπιν αναπτυξιακής εορτής ρατσιστών και να αναζητήσουν την τύχη τους σε άλλη Γη, σ' άλλα μέρη, που κανέναν δεν ξέρουνε και κανείς δεν τους ξέρει...
Κακά τα ψέματα, στην Ελλάδα πλέον δεν αντέχεται η ζωή.
Μια χώρα, ένας λαός που πετάχτηκε ως μεζεδάκι στα νύχια των μαύρων πανθήρων της υφηλίου, σιγοκαίγοντας τα ζωντανά κύτταρα αυτού του πάλαι ποτέ ζωντανού οργανισμού, μοιάζει με σαλιγκάρι που πετιέται ζωντανό στο τηγάνι και η μόνη λύση που βρίσκει είναι η απόδραση λίγο πριν ψηθεί.
Μας λήστεψαν, μας καταστρέφουν κάθε δυνατότητα ανάνηψης και μας σιγοψήνουν καθημερινώς επιχειρώντας να εξουδετερώσουν μέχρι και το τελευταία ζωντανό κύτταρο της κοινωνίας μας.
Δεν ξέρω. Ίσως οι σημερινοί έφηβοι και τα σημερινά παιδιά να είναι ευτυχή όπως εκείνα μετά τον πόλεμο, γιατί ξεκινούν με ελάχιστα και ίσως όταν φτάσουν σε παραγωγική ηλικία (σε δέκα- δεκαπέντε χρόνια) τα πράγματα να έχουν φτιάξει και να μπορέσουν κι αυτά να ζήσουν καλύτερα από εμάς.
Οι μεγαλύτεροι από εμάς, οι συνταξιούχοι κι αυτοι που οδεύουν προς τη σύνταξη, πέρασαν ως επί το πλείστον τη ζωή τους κανονικά και άνετα και ακόμη κι αν δυσκολεύονται τώρα έχουν τουλάχιστον να τρέφονται με το πλούσιο παρελθόν τους και τις όποιες αποταμιεύσεις ή τα απομεινάρια των δικαιωμάτων τους.

Όσο για μας που 'μαστε στη μέση;
Εμείς καταστραφήκαμε, μάγκες. Εμείς, όταν ίσως έρθει η όποια αλλαγή στα πράγματα, θα είμαστε σε τέτοια φυσική και εργασιακή ηλικία, ώστε δε θα καταφέρουμε να απολαύσουμε τα οφέλη της.
Εμείς είμαστε οι χαμένοι μπροστινοί του πολέμου που καλύπτουμε για να ζήσουν οι υπόλοιποι.
Είμαστε οι κομπάρσοι που σκοτωνόμαστε πρώτοι στο καουμπόικο, προκειμένου ν' αρχίσει η πλοκή.
Εμείς στοιβαγμένοι στις ουρές άλλοτε της Εφορίας, άλλοτε των πρεσβειών, άλλοτε του ΙΚΑ κι άλλοτε του ΟΑΕΔ, βιώνουμε τον καθημερινό εφιάλτη της παντελούς έλλειψης ορίζοντα κι ελπίδας.
Το εφιάλτη του πισωγυρίσματος στην αδυναμία επιβίωσης.
Εμείς που διασκορπιζόμαστε καθημερινά στην υφήλιο σαν ψίχουλα στο τραπέζι ανακατεμένοι από την δίνη των συνεχώς εφιαλτικότερων εξελίξεων.
Εμείς που θυσιαζόμαστε ως Ιφιγένειας για να σαλπάρουν τα πλοία και ψάχνουμε απεγνωσμένα για την Άρτεμη που θα 'ρθει να μας σώσει, όπως λεν οι μύθοι.
Και κάθε μέρα που περνά, να πιστεύουμε όλο και λιγότερο πως θα 'ρθει η θεά να μας γλιτώσει από την καρατόμηση.

Περιμένουμε τον από μηχανής θεό, αφού συμφωνήσαμε πως αυτά πρέπει να τα υποστούμε. Ή έστω δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς.
Περιμένουμε τον από μηχανής θεό, αφού συμφιλιωθήκαμε με το Τέρας.
Το Τέρας της διαρκούς πτώχευσης, της εξαθλίωσης, το Τέρας του διαρκούς εξευτελισμού της νοημοσύνης μας με τις αλλεπάλληλες αόρατες "σωτηρίες" που μας προσφέρουν στο πιάτο οι "εταίροι" μας και οι εταίρες τους.
Αποδεχτήκαμε το παιχνίδι του Τέρατος, όπως και το ότι αυτό θα βάζει πάντα τους κανόνες σ' αυτό. Αποδεχτήκαμε πως θα χάνουμε για πάντα.
Κι έτσι πήραμε τους δρόμους, άλλος στη Γερμανία, άλλος στο Βέλγιο, άλλος στη Σουηδία κι άλλος στο Ντουμπάι.
Κι εμείς εδώ, να κρυφοκοιτάμε από το μισόκλειστο πατζούρι, μπας και ξημερώσει σήμερα κι άλλος Ήλιος βγει, σ' άλλη θάλασσα, άλλη Γη... 

Ανάρτηση από: http://toixo-toixo.blogspot.gr/2013/01/blog-post.html

Η αύξηση της εγκληματικότητας είναι πρόβλημα πολιτικό και όχι αστυνομικό

Άρθρο του δικού μας, μέλους της Στάση Βύρωνα, Τ.Μαυρόπουλου στην ΑΥΓΗ

Η κυβέρνηση, με αφορμή το χρέος, συνεχίζει το έργο των προηγούμενων κυβερνήσεων με ιδιαίτερη ένταση νομοθετώντας τη φτώχεια, την ανεργία, την εξαθλίωση. Επιβάλλει την εργοδοτική ασυδοσία, τη φορολογική ασυλία του μεγάλου κεφαλαίου και συγχρόνως παραδίδει απροστάτευτο για εκμετάλλευση τον όποιο εργαζόμενο έχει απομείνει. Το υποτυπώδες κοινωνικό κράτος που υπήρχε καταλύεται. Τα αγαθά της υγείας, της παιδείας, της κοινωνικής ασφάλισης, έγιναν εμπορεύματα και ο πολίτης καταναλωτής, με αποτέλεσμα όλο και λιγότεροι να έχουν πρόσβαση σʼ αυτά. Η εργασία δεν είναι δικαίωμα και όποιος την έχει πρέπει να απολογείται, να δέχεται την ύβρη, να τιμωρείται με μείωση μισθού, εφεδρεία και απόλυση. Ο συνταξιούχος είναι υπόλογος για τη σύνταξη που παίρνει και του τη μειώνουν δραστικά γιατί θεωρείται βαρίδι για το κράτος. Παιδιά λιποθυμούν στα σχολεία από την πείνα, οι ουρές των συσσιτίων αυξάνονται χωρίς να μπορούν να καλύψουν το σύνολο των πεινασμένων, τα χαρτόκουτα των αστέγων πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική πρόοδο, η πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη για όσους έχουν ακόμη ασφάλιση γίνεται εξαιρετικά δύσκολη και για τους ανασφάλιστους είναι άπιαστο όνειρο και η περίθαλψή τους στηρίζεται στην αλληλεγγύη οργανώσεων και πολιτών.
Το αποτέλεσμα είναι να περιθωριοποιούνται καθημερινά εκατοντάδες άνθρωποι, οι οποίοι, στο σκηνικό που διαγράφεται, δεν βλέπουν ίχνος ελπίδας. Θα ήταν ευκολότερο γι' αυτούς να επιβιώσουν παρατημένοι στη ζούγκλα, όπου θα έκοβαν και έναν καρπό να φάνε, παρά σ' αυτή την κοινωνία του πλούτου και της εκμετάλλευσης που τους κρατά αποκλεισμένους απ' όλα τα αγαθά. Εδώ ο αποκλεισμένος ακόμη και την τροφή του θα πρέπει να την αρπάξει.
Μοιραίο είναι πολλοί από τους ανθρώπους αυτούς, για λόγους επιβίωσης, να στρέφονται στην παραβατικότητα, από την οποία τροφοδοτείται και το οργανωμένο έγκλημα. Το πρόβλημα της βίας και της εγκληματικότητας αυξάνεται ραγδαία και είναι ιδιαίτερα έντονο στο Λεκανοπέδιο της Αττικής και μάλιστα στο κέντρο της Αθήνας. Όπου και να ζούμε, έχουμε μια εικόνα για το τι συμβαίνει. Έχουμε δυο πόλεις που ζουν παράλληλα, με τους δικούς της κανόνες η καθεμιά. Η μία πόλη είναι η δική μας. Αυτών που στοιχειωδώς επιβιώνουμε ακόμη και έχουμε ένα οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον να μας στηρίζει. Η άλλη πόλη, η οποία συνεχώς αυξάνεται, είναι αυτή των ανέργων, των αστέγων, των επαιτών, των εξαρτημένων, των μεταναστών, αυτών που τους εκμεταλλεύονται τα κυκλώματα της πορνείας, της επαιτείας, των ναρκωτικών, γιατί είναι ευάλωτοι. Για τους μετανάστες δε είναι πιο εύκολο να μπουν στα κυκλώματα αυτά, αφού για να έρθουν στη χώρα μας και να πάνε στις άλλες χώρες της Ευρώπης απευθύνονται σε κυκλώματα δουλεμπορίας που έχουν και άλλες εγκληματικές δραστηριότητες.
Αυτή η πόλη των περιθωριοποιημένων, των αποκλεισμένων, τροφοδοτεί το έγκλημα, αφού μέσα σ' αυτό μπορούν να επιβιώσουν και να έχουν ταυτότητα. Την άλλη ταυτότητα τούς την πήραμε εμείς. Συναινέσαμε στις πολιτικές της ανεργίας, της μείωσης του κοινωνικού κράτους, της συγκέντρωσης του πλούτου στα χέρια των λίγων και τους εκχωρήσαμε το δικαίωμα να αποφασίζουν για τις τύχες μας, με αντάλλαγμα το επίπεδο ζωής που είχαμε. Δεχτήκαμε τον αποκλεισμό ενός μεγάλου κομματιού της κοινωνίας. Ανταλλάξαμε την ανθρωπιά με το ευρώ. Τους ξεζουμίσαμε και τους πετάξαμε. Είναι τα ανθρώπινα σκουπίδια από τη λειτουργία της κοινωνίας μας. Αυτοί οι άνθρωποι, λόγω της αντιμετώπισής τους, είναι εύκολο να πλήξουν την κοινωνία που τους πετά έξω και τους εξαθλιώνει. Εύκολα χτυπάς κάτι ξένο, κάτι που σε απαξιώνει, αλλά δύσκολα το δικό σου.
Η πολιτεία, απέναντι σ' αυτή την κατάσταση, αντί να κάνει την αυτοκριτική της, να αναλάβει τις ευθύνες της και να δώσει απαντήσεις στα αίτια που προκαλούν το πρόβλημα, εφαρμόζει πολιτικές που το διογκώνουν. Μεταθέτουν τη λύση στην αστυνομία, αναγγέλλοντας νέα μέτρα και καταστολή. Είναι η φθηνή επικοινωνιακή λύση για τους ΥΠτΠ. Η αστυνομία, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να λειτουργήσει σαν ομπρέλα προστασίας σε συγκεκριμένες περιοχές, μεταθέτοντας το πρόβλημα αλλού.
Αντί να θριαμβολογεί ο υπ. Προστασίας του Πολίτη ότι θα καταστείλει αυτό που πολλαπλασιάζει με την πολιτική του, θα ήταν πιο αποτελεσματικός αν διάβαζε το Μνημόνιο και το καταψήφιζε και θα προσέφερε μεγαλύτερο έργο στην καταπολέμηση της εγκληματικότητας αν δεν δεχόταν να μπει στο Σύνταγμα η προτεραιότητα ικανοποίησης των τοκογλύφων εις βάρος των πολιτών και της χώρας.
Η εγκληματικότητα δεν πρόκειται ποτέ να εκλείψει. Θα είναι όμως διαφορετικά τα ποιοτικά και ποσοτικά χαρακτηριστικά της αν εφαρμοσθεί άλλη πολιτική. Πολιτική αλληλεγγύης και κοινωνικής πρόνοιας που θα δημιουργεί δίχτυ ασφαλείας για όλους. Για να χαραχτεί αυτή η πολιτική χρειάζεται αλλαγή συσχετισμών στην κοινωνία (κάτι που μάλλον γίνεται τώρα), η οποία θα δημιουργήσει και αλλαγές συσχετισμών σε πολιτικό επίπεδο.

* Ο Τάσος Μαυρόπουλος είναι αντιπλοίαρχος Λ.Σ. (ε.α.), μέλος του τμήματος Σ.Α. του ΣΥΝ

Αιτήσεις - αναφορές της Στάση Βύρωνα στο Δημοτικό συμβούλιο της 14-6-11

Η Στάση Βύρωνα κατέθεσε στο δημοτικό συμβούλιο της 14-6-11 τα παρακάτω έγγραφα που αφορούν κατάληψη δασικού χώρου και το μεταναστευτικό φεστιβάλ του Δήμου.
Για το Συμβούλιο Ένταξης Μεταναστών ο Δήμαρχος δεσμεύτηκε να το φέρει θέμα στο επόμενο δημοτικό συμβούλιο ενώ για το Μεταναστευτικό Φεστιβάλ δεν δεσμεύτηκε. Εμείς θα επιμείνουμε ώστε να οργανωθεί από το Δήμο και θα ξαναφέρουμε το θέμα

ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ

ΣΤΑΣΗ ΒΥΡΩΝΑ

Α Ι Τ Η Σ Η

Προς

Το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Βύρωνα

Κοιν: ΣΠΑΥ -Δασαρχείο Πεντέλης

Την Κυριακή 29 Μαϊου 2011 η Πρωτοβουλία πολιτών Βύρωνα για τη διάσωση του Υμηττού έκανε εθελοντικό καθαρισμό του δάσους δίπλα στη Μονή Ζοωδόχου Πηγής στα αναπηρικά.

Η παράταξη μας πήρε μέρος στον καθαρισμό και διαπιστώθηκε ότι υπάρχει, στο συγκεκριμένο σημείο, περιφραγμένη με συρματοπλέγματα περιοχή με εγκαταλελειμμένο μελίσσι.

Παρακαλούμε άμεσα να απομακρυνθούν περίφραξη, ξύλινα κουτιά και άλλα αντικείμενα διότι, απο όσο γνωρίζουμε,απαγορεύεται σε δασικό χώρο κάθε τέτοια εγκατάσταση.

Βύρωνας 14/6/2011 Για τη Στάση Βύρωνα

Κατωπόδης Γρηγ. –δημ.σύμβουλος

Βασιλοπούλου Ελ.-δημ.σύμβουλος

ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ

ΣΤΑΣΗ ΒΥΡΩΝΑ

Α Ι Τ Η Σ Η

Προς τον κ.Δήμαρχο και το Δημοτικό Συμβούλιο Βύρωνα

Κύριοι συνάδελφοι

Με βάση το Νόμο 3852/2010,άρθρο 78 προβλέπεται η συγκρότηση σε κάθε Δήμο του Συμβουλίου Ένταξης Μεταναστών.Σύμφωνα δε με τον οδικό χάρτη άμεσων ενεργειών αιρετών τοπικής αυτοδιοίκησης α΄βαθμού, που εκδόθηκε από το Υπουργείο Εσωτερικών,προβλέπεται η συγκρότηση του εν λόγω συμβουλίου μέχρι 31/3/11.Επειδή οι ημερομηνίες ξεπεράστηκαν ερωτούμε πότε προβλέπεται να παρθεί η σχετική απόφαση.Εμείς προτείνουμε στο βαθμό που δεν υπάρχει κώλυμα να πάρουμε σήμερα αυτήν την απόφαση, αλλοιώς στο επόμενο συμβούλιο αυστηρά.

Επιπλέον δε για το ίδιο θέμα των μεταναστών θέλουμε να προτείνουμε την διοργάνωση και φέτος του Μεταναστευτικού Φεστιβάλ μετά και από την επιτυχία που γνώρισε τα 2 προηγούμενα χρόνια και φυσικά μπορεί να καθιερωθεί και να γίνει θεσμός.

Βύρωνας 14/6/11 Για την Στάση Βύρωνα

Κατωπόδης Γρ.-δημ.σύμβουλος

Βασιλοπούλου Ελ.-δημ.σύμβουλος

Ψήφισμα συμπαράστασης στους μετανάστες απεργούς πείνας καταθέτει η Στάση Βύρωνα

Κοντεύει μήνας από τότε που περίπου 300 απεργοί μετανάστες πείνας προσπαθούν με αυτόν τον τρόπο να διεκδικήσουν τη νομιμοποίησή τους στην Ελλάδα, έχοντας απέναντι μια πολιτεία που κωφεύει και αδιαφορεί για τα αιτήματά τους, υποταγμένη στις επιταγές της συνθήκης "Δουβλίνο ΙΙ ".
Στο πλάι τους έχει αναπτυχθεί ένα τεράστιο κύμα συμπαράστασης και αλληλεγγύης από φορείς, προσωπικότητες, πνευματικούς ανθρώπους, απλούς πολίτες, δημοτικά συμβούλια.
Το θέμα τους έχει πάρει και διεθνείς διαστάσεις. Πρόσφατο παράδειγμα η δήλωση συμπαράστασης από τον γνωστό Ιταλό θεατρικό συγγραφέα Ντάριο Φο.
Υπενθυμίζουμε ότι την περασμένη βδομάδα η Στάση Βύρωνα έκανε έκκληση και συνέλλεξε υλικό το οποίο και τους παρέδωσε στον χώρο όπου στεγάζονται.
Την Δευτέρα 28-2-11 καταθέτει στο Δημοτικό Συμβούλιο Βύρωνα το ακόλουθο ψήφισμα σαν ένδειξη ελάχιστης συμπαράστασης και καλεί όλες τις δημοτικές παρατάξεις για την υπερψήφισή του.

Εδώ και 28 ημέρες 287 μετανάστες που ζουν και εργάζονται για χρόνια στη χώρα μας ξεκίνησαν απεργία πείνας στην Αθήνα (μέγαρο ΥΠΑΤΙΑ) και στο ΕΚ Θεσσαλονίκης, γιατί στερούνται τα στοιχειώδη νομιμοποιητικά έγγραφα παραμονής τους στη χώρα μας, όχι με δική τους ευθύνη, αλλά λόγω της μεταναστευτικής πολιτικής που ασκούν οι ελληνικές κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια.

Με την υπογραφή μάλιστα της συνθήκης ΔΟΥΒΛΙΝΟ 2 δόθηκε η χαριστική βολή στο δικαίωμα της ελεύθερης μετακίνησης των μεταναστών στις χώρες της Ε.Ε. με αποτέλεσμα να εγκλωβιστούν στη χώρα μας – χώρα εισόδου του 90% των μεταναστών στην Ε.Ε.

Οι μετανάστες που ζουν στη χώρα μας αποτέλεσαν και αποτελούν έναν από τους βασικούς πυλώνες στους οποίους στηρίχθηκε η όποια ανάπτυξή της. Ταυτόχρονα, κατά παράβαση κάθε έννοιας εργατικού δικαίου, ήταν και είναι τα πρώτα θύματα της «μαύρης» εργασίας, με αποτέλεσμα να στερούνται τα Ασφαλιστικά Ταμεία μια σοβαρή πηγή εσόδων.

Εκφράζουμε τη συμπαράστασή μας στον αγώνα τους για αξιοπρεπή ζωή και για το αυτονόητο δικαίωμα της ελεύθερης μετακίνησης των ανθρώπων, σε έναν κόσμο που τα κερδοσκοπικά κεφάλαια κινούνται ανεξέλεγκτα με ταχύτητα ηλεκτρικού ρεύματος.

Καλούμε την Κυβέρνηση να προχωρήσει στη νομιμοποίησή τους, αποσυνδέοντας την ανανέωση της άδειας παραμονής τους από την ύπαρξη ορισμένου αριθμού ενσήμων, σε συνθήκες μάλιστα καλπάζουσας ανεργίας, ώστε να μην μεταπίπτουν από το καθεστώς της νομιμότητας στο καθεστώς της παρανομίας, εξαιτίας της απροθυμίας των εργοδοτών τους να καταβάλουν τις προβλεπόμενες από τη νομοθεσία ασφαλιστικές εισφορές.

Συμπαράσταση στους μετανάστες απεργούς πείνας

Η Δημοτική Πρωτοβουλία Στάση Βύρωνα δηλώνει την έμπρακτη συμπαράστασή της στους περίπου τριακόσιους μετανάστες απεργούς πείνας που επί μέρες τώρα διεκδικούν τη νομιμοποίησή τους και τη χορήγηση πολιτικού ασύλου εκ μέρους του ελληνικού κράτους, κυνηγημένοι από τις πατρίδες τους λόγω πολέμου, φτώχειας και πείνας.
Για το σκοπό αυτό, την Πέμπτη 10 Φεβρουαρίου και την Παρασκευή 11 Φεβρουαρίου, κάνει έκκληση στα μέλη και τους φίλους της, σε όλους τους Βυρωνιώτες, να συγκεντρωθούν στα γραφεία της, Χρυσοστόμου Σμύρνης 143 - 151, από 6.00 έως 9.00 μ.μ. είδη ρουχισμού (πουλόβερ, κάλτσες, κουβέρτες κ.λ.π. ) καθώς και νερά και χυμοί, είτε χρήματα, τα οποία θα παραδώσει αντιπροσωπεία μας στο οίκημα που στεγάζονται το Σάββατο 12 Φεβρουαρίου.

Στα πλαίσια αυτά, η Στάση Βύρωνα εξέδωσε και την ακόλουθη ανακοίνωση:

Να στηρίξουμε τον «αδύναμο κρίκο», σήμερα που κινδυνεύει ολόκληρη η αλυσίδα

Καθώς οι 300 εργάτες από την Κρήτη μπαίνουν στην τρίτη εβδομάδα απεργίας πείνας –και τώρα που η υποκριτική συζήτηση για το άσυλο δεν συσχετίζεται πια με τον αγώνα τους- είναι επείγον, για κάθε πολίτη και συλλογικότητα, να σταθούν με περίσκεψη δίπλα τους: να δηλώσουν την αλληλεγγύη τους, συμβολικά και έμπρακτα, σε έναν αγώνα που δεν μπορεί να προσβληθεί ως «υποκινούμενος», αφού το βασικό του μέσο είναι η ζωή των αγωνιζόμενων.

Οι απεργοί πείνας δεν ποντάρουν γενικώς στα ανθρωπιστικά μας αισθήματα: δεν ζητούν να τους λυπηθούμε. Με το έσχατο μέσο διεκδίκησης που επέλεξαν, διεκδικούν τη νομιμοποίησή τους. Ζητάνε, δηλαδή, η εργασία που προσέφεραν και προσφέρουν να πάψει να απαξιώνεται. Θέλουν η ζωή που κέρδισαν με τη δουλειά τους στην Ελλάδα να μην είναι μια ζωή υπό το διαρκή φόβο της απέλασης –να μην είναι μια ζωή αβίωτη. Όπως εξάλλου παραδέχεται και ο ίδιος ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, ολοένα και περισσότεροι μετανάστες δυσκολεύονται σήμερα, λόγω της οικονομικής κρίσης, να συμπληρώσουν τα ένσημα που απαιτεί η διαδικασία νομιμοποίησης, με αποτέλεσμα να χάνουν τα έγγραφα που είχαν και να βρίσκονται σε ακόμα δυσμενέστερη θέση από τους Έλληνες συναδέλφους τους. Το αίτημα των 300 απεργών πείνας είναι, λοιπόν, παραπάνω από εύλογο.

Οι απεργοί πείνας με τον αγώνα τους δείχνουν την αποτυχία της μεταναστευτικής πολιτικής, τόσο στη χώρα μας, όσο και στην Ευρώπη. Δείχνουν, επίσης, την έκταση της ανθρωπιστικής κρίσης που έχουν δημιουργήσει, χτες η ανυπαρξία δομών κοινωνικής πρόνοιας και σήμερα η αντικοινωνική διαχείριση της οικονομικής κρίσης από την κυβέρνηση και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δείχνουν ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να θωρακίζει επί μακρόν τα προνόμιά της με φράγματα και συρματοπλέγματα, για να αφήσει απ’έξω τους φτωχούς που δημιούργησε η πολιτική της.

Δείχνουν, όμως, και τη μεγάλη σημασία που έχει στη συγκυρία που διανύουμε η κοινωνική αλληλεγγύη. Το μεταναστευτικό ζήτημα και τα προβλήματα των μεταναστών δεν θα λυθούν με ωραία λόγια (πόσο μάλλον με άσχημες, ρατσιστικές κραυγές…). Θα λυθούν μέσω μια ευρωπαϊκής πολιτικής, βασικοί άξονες της οποίας θα είναι η καταγραφή των μεταναστών, η παροχή ασύλου στους πρόσφυγες, η λήψη μέτρων κοινωνικής στήριξης και η έμπρακτη αλληλεγγύη στο πιο σκληρά εκμεταλλευόμενο τμήμα της εργατικής τάξης: όσα ίσχυσαν για τους μετανάστες χτες, σήμερα μοιάζουν αναπόφευκτα για τους Έλληνες μέσα στην κρίση.

Στη συγκυρία αυτή, λοιπόν, δεν νοούνται διαχωρισμοί μεταξύ Ελλήνων (Ευρωπαίων) και ξένων. Σε διαφορετική περίπτωση, οι –κακώς ονομαζόμενοι- «λαθραίοι» του 21^ου αιώνα, θα έχουν αναπόφευκτα την τύχη των Εβραίων του Μεσοπολέμου. Η ιστορία δείχνει δε ότι η αδιαφορία για τον «αδύναμο κρίκο», μπορεί να κοστίσει ολόκληρη την αλυσίδα…

Κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος, κανένας μόνος του στην κρίση

Αλληλεγγύη στους 300 μετανάστες απεργούς πείνας – Διαρκής διαδικασία καταγραφής/νομιμοποίησης των μεταναστών που βρίσκονται στη χώρα μας – Άσυλο στους πρόσφυγες των πολέμων

H Στάση Βύρωνα καλεί:

• Όλες και όλους στη συναυλία συμπαράστασης στους 300 απεργούς πείνας: Τετάρτη 9/2, 6.30μμ, Μουσείο (Πατησίων)

Μετανάστης από το Μπαγκλαντές, υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στον Βύρωνα

Ο Ταλουκντέρ Σαχινούλ Ισλάμ, μετανάστης από το Μπαγκλαντές, από τα ιδρυτικά μέλη του Συλλόγου Μπαγκλαντεσιανών στην Αθήνα και πρώην γραμματέας του, αξιοποιώντας το δικαίωμα της πολιτογράφησης ως μόνιμος κάτοικος Βύρωνα και ταυτόχρονα δείχνοντας το δρόμο της αλληλεγγύης και του κοινού αγώνα που Έλληνες και ξένοι εργαζόμενοι δίνουν ενωμένοι, συμμετέχει ως υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στο συνδυασμό «Στάση Βύρωνα» με υποψήφιο δήμαρχο τον Άκη Κατωπόδη.
Ο συνδυασμός παρουσίασε τη διακήρυξη και τους υποψήφιους/ες του. Με την υποψηφιότητα του Ταλουκντέρ, με πολλούς νέους και νέες κάτω των 30 ετών στο ψηφοδέλτιο της, με τη στήριξη από τον ΣΥΡΙΖΑ, τους Οικολόγους Πράσινους και πολλούς προοδευτικούς πολίτες του Βύρωνα, η «Στάση Βύρωνα» αυξάνει τους επιβάτες της και συνεχίζει με αισιοδοξία.

EΦΗΜΕΡΙΔΑ ΕΠΟΧΗ 17/10/2010