Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2009

Μια συζήτηση με τον Γιώργο Φερεντίνο



Παραμονές Πρωτοχρονιάς και συναντήσαμε στον Άγιο Λάζαρο τον Γιώργο Φερεντίνο.
Βυρωνιώτης πολυτάλαντος καλλιτέχνης, άνθρωπος απλός και προσιτός, αλλά και άνθρωπος με γενικότερες ανησυχίες και προβληματισμούς, με συμμετοχή στα κοινά, που μας έδωσε την ευκαιρία να κάνουμε μια κουβέντα μαζί του.

- Πείτε μας λίγα λόγια για σας και το πως προέκυψε η ενασχόλησή σας με την τέχνη.
- Γεννήθηκα στο Μεγανήσι της Λευκάδας το 1951. Τελείωσα το Γυμνάσιο της Λευκάδας και ελλείψει πόρων της οικογένειας για πανεπιστημιακές σπουδές, αναγκάστηκα να ακολουθήσω το δρόμο του θαλασσινού για επιβίωση. Δούλεψα τρία χρόνια δόκιμος γέφυρας, σκληρά χρόνια και δύσκολο το επάγγελμα στ' αλήθεια, κι έτσι επέλεξα σαν τόπο διαμονής μου τον Καναδά.
Τώρα, για το χώρο της τέχνης που με ρώτησες, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ζωγράφιζα και έγραφα ποίηση. Ήταν ένα έμφυτο χάρισμα και θεωρώ ότι η η Σχολή Καλών Τεχνών που τέλιωσα στον Καναδά, δεν μου πρόσφερε κάτι παραπάνω. Παράλληλα με τη ζωγραφική, ήταν και η γλυπτική. Έχω κάνει αρκετά γλυπτά, μάλιστα στον Καναδά έχω κάνει διάφορα τότεμς για τους Ινδιάνους, τους οποίους οι περίφημες "δημοκρατίες" των ΗΠΑ και του Καναδά τους έχουν εκτοπίσει στα βόρεια δίνοντάς τους ένα ελάχιστο βοήθημα για να ζουν, χωρίς να έχουν τη δυνατότητα να έρθουν σε επαφή με τον πολιτισμό τους, έναν πολιτισμό θαυμάσιο και παραμελημένο, εξαθλιωμένοι, άποροι, και χάνοντας την ταυτότητά τους.Έζησα πολλά χρόνια μαζί τους, δουλεύοντας στα Βραχώδη Όρη σαν ξυλοκόπος.
- Μας δίνετε την αφορμή λοιπόν να συζητήσουμε κάποια στιγμή ιδιαίτερα για τους Ινδιάνους....
- Βεβαίως και ξέρετε κάτι ; Βρέθηκα στα δεκαεπτά μου χρόνια στην Καλκούτα της Ινδίας, όπου είδα από κοντά την εξαθλίωση, όταν π.χ. ο πατέρας άφηνε στο λιμάνι τα τρία ανήλικα κορίτσια του για κάθε είδους εκμετάλλευση, όταν το μόνο που ζητούσε ήταν να τους δώσουν μια γωνιά ψωμί να φάνε και ερχόταν να τα πάρει όταν έφευγε το καράβι Με. αυτά και άλλα πολλά, κατέρρευσε μέσα μου το πρότυπο του δυτικού ανθρώπου και του τρόπου ζωής που αυτός πρέσβευε, είδα από μικρός ότι υπάρχει και η άλλη πλευρά της ζωής.
- Με τη λογοτεχνία πως έγινε και ασχοληθήκατε ;
- Είχα κάνει ένα ταξίδι το 1980 στον Αρκτικό Κύκλο, στον Βόρειο Πόλο, ήταν ευκαιρία να δω από κοντά και το Βόρειο Σέλας. Εκεί έγραψα και το πρώτο μου πεζό. Από τότε έχω γράψει περί τα δέκα βιβλία. Με την ποίηση το ίδιο, έχω περί τις επτά συλλογές και τα κίνητρά μου ήταν οι εντυπώσεις και τα βιώματά μου από τα ταξίδια μου. Εικόνες που σαν παιδί δεκαέξι, δεκαεπτά, δεκαοκτώ χρονών ανδρώνεται υπό τέτοιες συνθήκες, μένουν ανεξίτηλες στο μυαλό και σίγουρα είναι τα πρώτα που βγαίνουν έξω όταν "φορτώσεις" και θέλεις να "ξεφορτώσεις". Έτσι έγινε η θαλασσινή ποίηση. Όταν ήρθα στην Ελλάδα το 1990, τα είδε κάποιος, μου είπε ότι του θυμίζουν Καββαδία. Εγώ τον Καββαδία δεν τον είχα διαβάσει γιατί η ποιητική παιδεία που είχα από το Γυμνάσιο, δεν ήταν και πολύ μεγάλη, να φανταστείτε, δεν ήξερα ότι ο Σικελιανός ήταν Λευκαδίτης...
Έλαβα μέρος το 1991 στον πρώτο διαγωνισμό ποίησης "Νίκου Καββαδία" του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας και βραβεύτηκα με το βραβείο "Καββαδία". Μέσα από αυτές τις διαδικασίες, γνωρίστηκα με τον Θάνο Μικρούτσικο, ο οποίος μελοποίησε δώδεκα ποιήματά μου και βγάλαμε ένα δίσκο με τίτλο "Χωρίς Στεριές" με τη φωνή του Κώστα Θωμαϊδη. Ο θεσμός αυτός του διαγωνισμού, στον οποίο συμμετείχαν ναυτικοί οι οποίοι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο είχαν τη δυνατότητα να γράφουν, κράτησε περίπου τέσσερα χρόνια, είχε θεσμοθετημένα πέντε βραβεία στα οποία είχα τη χαρά να είμαι και στα πέντε μέσα. Μόνο δύο φορές, παίρνοντας το πρώτο βραβείο, μου το αφαίρεσε την πρώτη φορά ο Παπουτσής και τη δεύτερη φορά ο Κεφαλογιάννης , και οι δύο υπουργοί Εμπορικής Ναυτιλίας διαφορετικών κυβερνήσεων...
Με τη γλυπτική στην Ελλάδα, ασχολήθηκα το 1991, δούλευα στο ξενοδοχείο Ιντερκοντινένταλ και ήμουν ο "ντεκοραταίρ" των μεγάλων δεξιώσεων, κάνοντας γλυπτά από πάγο και βούτυρο. Δεν μπορούσα όμως να δουλέψω με τους δικούς τους όρους και μετά από ένα χρόνο έφυγα. Από τότε , και λόγω χρόνου, δεν ασχολήθηκα πολύ με τη γλυπτική, με απορρόφησε περισσότερο η ζωγραφική και η λογοτεχνία.
'Εκανα την πρώτη μου έκθεση στο Βανκούβερ του Καναδά το 1978 και από τότε , στα τριανταπέντε περίπου χρόνια στο χώρο αυτό, έχω 3500 περίπου έργα, 60 ατομικές εκθέσεις, 100 ομαδικές, και συνεχίζω να τον τιμώ , χωρίς να παραμελώ την λογοτεχνία και την ποίηση.
- Θα θέλαμε να μας πείτε, πως αξιολογείτε τα πολιτιστικά δρώμενα στο Δήμο μας και πως αξιοποιούνται και προβάλονται από αυτόν οι Βυρωνιώτες καλλιτέχνες.
- Αν είχαμε μια κλίμακα αξιολόγησης μέχρι το δέκα, εγώ θα το βαθμολογούσα υπό το μηδέν. Και υπάρχουν πολλοί καλλιτέχνες... Δυστυχώς όμως δεν αξιοποιούνται ούτε προβάλονται, π.χ. χώρος για εκθέσεις ζωγραφικής δεν υπάρχει, παρουσιάσεις βιβλίων δεν γίνονται. Όλα επαφίενται στην ιδιωτική πρωτοβουλία ...Ξέρετε, πέρσι έκανα μια έκθεση στο Βύρωνα και αναγκάστηκα να νοικιάσω το χώρο για να την πραγματοποιήσω.
- Εκ των πραγμάτων δηλαδή, θέτετε ζήτημα και έλλειψης υποδομών για τέτοιου είδους δραστηριότητες...
- Μα φυσικά ! Δεν υπάρχουν χώροι, και όπου υπάρχουν, δεν αξιοποιούνται κατάλληλα και ποικιλοτρόπως. Ο χώρος της Λουϊζας είναι ακατάλληλος και καταθλιπτικός, στο Ντάνκαν, όπου θα μπορούσαν ίσως να γίνουν τέτοιες εκδηλώσεις , δεν γίνονται και, θα πω κάτι . Είναι μια όαση και προς τιμήν της γι' αυτό, που η Στάση Βύρωνα, με τα μέσα που διαθέτει, προσπαθεί και φιλοξενεί στα γραφεία της και τέτοιες εκδηλώσεις. Ο πολιτισμός όμως είναι κάτι σοβαρό, χρειάζεται μια συνεχή παρουσία, είναι παιδεία και εκπαίδευση, είναι πρόταση και στάση ζωής, δεν μπορεί να είναι κάτι ευκαιριακό και επαιτειακό, οπότε , με αυτή την έννοια, οι όποιοι κρατούντες, έχουν ευθύνη. Δεν υπάρχει λοιπόν ένα αμφιθέατρο για κάποιες ας πούμε διαλέξεις ή προβολές, ένα σύγχρονο Πνευματικό κέντρο, ένας Πολυχώρος για συνεχείς δραστηριότητες με ικανοποιητικές συνθήκες. Ένας χώρος που θα ήξερε ο κόσμος ότι εκεί γίνονται συνέχεια εκδηλώσεις, όπου θα είχε πρόσβαση και σαν θεατής - κοινωνός αλλά και σαν συμμέτοχος σε κάτι τέτοιο. Με αυτή την έννοια, οι Βυρωνιώτες καλλιτέχνες δεν έχουν στήριξη, αλλά και τα παιδιά επίσης που θέλουν να δημιουργήσουν και να προβάλουν τη δημιουργία τους. Σε μια συνοικία λοιπόν σαν το Βύρωνα, είναι μεγάλη παράλειψη , είναι απαράδεκτο το 2010 να μην υπάρχει ένας τέτοιος χώρος και, επιτρέψτε μου να πω ότι, οι ευθύνες είναι διαχρονικές .
- Μήπως είμαστε λίγο άδικοι όσον αφορά την παραγωγή πολιτιστικού έργου από το Δήμο ; Σας θυμίζω, εκτός από το Θέατρο Βράχων, το Παιδικό Φεστιβάλ, τις Δευτέρες Πολιτισμού στη Λουίζα, τις πολιτιστικές εκδηλώσεις στις γειτονιές...
- Το Φεστιβάλ στο Θέατρο Βράχων θέλει πολλή και ιδιαίτερη κουβέντα... Το Παιδικό Φεστιβάλ, αν και διοργανώνεται από το Δήμο, προετοιμάζεται πολλούς μήνες πριν μέσα στα σχολεία από καθηγητές με μεράκι και μαθητές που έχουν την ανάγκη δημιουργίας ,νομίζω όμως χωρίς την ιδιαίτερη στήριξη από μεριάς του Δήμου. Εξάλλου, είναι θεσμοί και δραστηριότητες που η σημερινή δημοτική αρχή, τις βρήκε έτοιμες. Το νέο που έχει να παρουσιάσει λοιπόν και αναφέρομαι στα υπόλοιπα, είναι ιδέες και προτάσεις ανθρώπων πέρα από τη σημερινή πλειοψηφία της δημοτικής αρχής, αυτό πρέπει να το τονίσουμε, γιατί, όπως φαίνεται, η δημοτική αρχή έχει έλλειμα έμπνευσης, φαντασίας και οράματος στον τομέα αυτό.
- Είστε μέλος του Δ.Σ. του "Συνδέσμου Μπάυρον για τον φιλλεληνισμό και τον πολιτισμό". Πείτε μας λίγα λόγια για τους στόχους και τη δράση του.
- Νομίζω ότι η μεγαλύτερη επιτυχία του μέχρι στιγμής ήταν να καθιερωθεί η 19 Απριλίου, ημερομηνία θανάτου του Μπάυρον, σαν ημέρα φιλελληνισμού και διεθνούς αλληλεγγύης από την κυβέρνηση. Πιστεύω ότι ένας τέτοιος άνθρωπος, με τα θετικά και τα αρνητικά του, ένας Λόρδος της Βουλής των Λόρδων εκείνης της εποχής, ένας λόρδος - επαναστάτης, που αφιέρωσε τη ζωή του σε μια ξένη για την πατρίδα του υπόθεση, κόντρα στο κατεστημένο της χώρας του, χρειάζεται μιας ευρύτερης αναγνώρισης. Γι' αυτό το λόγο, προετοιμάζουμε τον Απρίλιο μια διεθνή συνάντηση στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Δελφών. Παράλληλα, έχουμε καταθέσει την πρόταση, να αφιερωθεί το 2010 σαν Έτος Μπάυρον.
- Πείτε μας λίγα λόγια για το τελευταίο σας βιβλίο.
- Έχει τίτλο "Το γράμμα που δεν πρόλαβα να γράψω" και έτυχε αναγνώρισης από τη Λέσχη Ελληνικού Βιβλίου . Πρόκειται για μια αληθινή ιστορία, με ένα τάνκερ του Νιάρχου, το οποίο βυθίστηκε το 1968 έξω από το Καίηπ Τάουν , την πρώτη χρονιά που ταξίδευα κι εγώ. Πνίγηκαν 27 άνθρωποι και επέζησαν τρεις, οι οποίοι έμειναν ανάπηροι. Ο πρωταγωνιστής κατόρθωσε να επιζήσει παλεύοντας με τα κύματα 72 ώρες, τον μισό τον είχαν φάει τα άλμπατρος πάνω σε αυτά, δεν έμεινε όμως ο ίδιος άνθρωπος, έμεινε επτά μήνες στο νοσοκομείο και δεν τεκνοποίησε. Το βιβλίο αυτό έχει μια ιδιαίτερη δυναμική, αλλά εκείνο που έχει σημασία να πούμε, ήταν ότι ο άνθρωπος αυτός αποζημιώθηκε από τον Νιάρχο με τρεις λίρες Αγγλίας, με την τοτινή δηλαδή ισοτιμία, 210 δραχμές. Αυτός ήταν και ο λόγος και θέλησα να το καταγράψω. Κάποιοι μου λένε ότι οι απόγονοι του Νιάρχου ενδεχομένως να μου κάνουν αγωγή. Θα χαρώ πάρα πολύ ! ! ! Πιστεύω όμως ότι δεν θα το τολμήσουν...
- Να περιμένουμε κάτι καινούριο από εσάς ;
- Ναι, αρχές του 2010 θα είναι έτοιμο ένα μυθιστόρημά μου...
- Με χαρά λοιπόν σας προτείνουμε η πρώτη παρουσίασή του να γίνει στα γραφεία της Πρωτοβουλίας μας, στον Πολυχώρο "Ζωή Ποδήλατο"
- Δική μου χαρά και τιμή !



σημείωση: η φωτογραφία είναι από τον Δημοτικό Αντίλογο

1 σχόλιο:

taraxopoios είπε...

Συγχαρητηρια
Διαβασα τη συνεντευξη - παρουσιαση της ζωγραφου Σ. Τσιαρα και τωρα διαβαζω αυτη του Γ. Φερεντινου
Πολυ σωστη κινηση συνεχιστε την καλη δουλεια. Ξανα μπραβο