Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2012

Δίκτυο Αλληλεγγύης Βύρωνα: μια αληθινή ιστορία


Η αλληλεγγύη! Πόσο συχνά την επικαλούμαι από τη μια και πόσο πολύ τη φοβάμαι από την άλλη: "να μαζέψουμε τρόφιμα, αλλά πού θα τα δώσουμε;", "να οργανώσουμε συλλογική κουζίνα στη γειτονιά, αλλά αν δεν έρθει κανείς;"

Αχ... αγωνίες ανθρώπων, που προφανέστατα η κρίση δεν έχει δείξει ακόμη στους ίδιους το πιο σκληρό της πρόσωπο -ευτυχώς, δε λέω. Σήμερα όμως, έφτασαν δυο ωρίτσες στο χώρο που μαζεύουμε τα πρώτα τρόφιμα στο Βύρωνα, για να το δω κι αλλιώς.

Μπήκε η 75χρονη γιαγια που πούλαγε ψιλοπράγματα. Δε θέλαμε κάτι. Εκείνη κοίταξε τα τρόφιμα. "Χρειάζεστε κάτι;".

Τόσο πολύ ντροπαλή...

"Όχι" λέει.

"Μήπως μακαρόνια;" Επιμένουμε.

"Ε, μακαρόνια, ίσως".

Ντρέπεται και γελάει αμήχανα. Πήρε και μακαρόνια και λάδι και ντοματοπελτέ, ευχαριστώντας μας και μακαρίζοντας και την τύχη της ταυτόχρονα. Της είπαμε να έρχεται κάθε βδομάδα.

"Δε θέλω να γίνομαι βάρος" είπε "ούτε μου αρέσει να ζητιανεύω".

Της εξηγήσαμε ότι υπάρχει τρόπος όχι απλώς να μη γίνεται βάρος, αλλά να προσφέρει πολύτιμη βοήθεια στη μικρή κοινωνία: να ενταχθεί στο Δίκτυο Αλλυλεγγύης της γειτονιάς. Να μεταφέρει τρόφιμα στις οικογένειες που τα χρειάζονται, να αναλάβει ένα-δυο σπίτια τη βδομάδα δηλαδή, και όταν κάνουμε συλλογική κουζίνα να είναι στην ομάδα του μαγειρέματος ή της λάντζας ή όπου υπάρχει ανάγκη.

Έλαμψε το πρόσωπό της. Στ' αλήθεια έλαμψε.

"Μόνη μου θα τα πλένω παίδια τα πιάτα".

Της εξηγούμε ότι δεν είναι ανάγκη να το κάνει μόνη της. Θα είναι στην ομάδα και θα της πούμε από Σεπτέμβρη πού και πώς.

"Όπου με χρειαστείτε, παιδιά. Να το τηλέφωνό μου, έτσι με λένε, μη τυχόν και με ξεχάσετε. Α, να σας πω είναι μια μεγάλη κυρία, είναι πολύ άρρωστη, αλλά είναι πολύ καλή γυναίκα. Πάρα πολύ καλή. Ξέρω πού μένει, μήπως μπορούμε να της πηγαίνουμε κι εκείνης τρόφιμα; Εγώ θα τα πηγαίνω".

Φυσικά και μπορούμε.

"Ευχαριστώ πολύ παιδιά, να βγάλετε και χαρτιά να το λέτε αυτό που κάνετε, εγώ μπορώ να τα μοιράζω παντού, όπου πάω, μπορώ να βοηθάω και στο σφουγγάρισμα. Μη με ξεχάσετε σας παρακαλώ μόλις βγάλετε τις ομάδες"...

22 Αυγούστου 2 ώρες σε ένα χώρο που εκτιμούσα ότι δε θα πατήσει ψυχή και βγήκαν 2 σπίτια με απόλυτη ανάγκη σε φαγητό, όταν αρχικά σκεφτόμουν ως κατόρθωμα το ενδεχόμενο να ανακαλύψουμε 10-12 οικογένειες... Τόσο καλοπροαίρετος μαλάκας, δηλαδή. Και τόσο αλλού.

(Χριστίνα Τσαμουρά από τη σελίδα της στο facebook)

Δεν υπάρχουν σχόλια: