Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2011

Για το μπλόκο του Βύρωνα

Αναπαράσταση του μπλόκου του Βύρωνα στην εκδήλωση της 9 ης Οκτωβρίου 2011

Η Δημοτική Σύμβουλος της Στάση Βυρωνα Ελένη Βασιλοπούλου
καταθέτει στεφάνι για τους εκτελεσθέντες στο μπλόκο του Βύρωνα (9-10-11 )



Στο μπλόκο του Βύρωνα, στην αιφνιδιαστική δηλαδή επίθεση των ναζί τον Αύγουστο του 1944, έχασαν τη ζωή τους 11 νέα παιδιά. Στεκόμαστε με σεβασμό στη μνήμη τους και θυμόμαστε ότι η μάχη στην οποία έχασαν τη ζωή τους ήταν ένα μικρό, αλλά καθόλου ασήμαντο «επεισόδιο» του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου· ενός πολέμου που ξέσπασε εν μέσω της οικονομικής κρίσης του 1929 και της ανόδου του φασισμού σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Η κρίση που διανύουμε σήμερα συγκρίνεται από πολλούς με αυτήν του ’29. Σε πολλές χώρες της Ευρώπης, εξάλλου, παρατηρούμε την ανησυχητική άνοδο δυνάμεων που νοσταλγούν το φασισμό, ενώ σε πανευρωπαϊκό επίπεδο οι κυβερνήσεις μοιάζει να έχουν ήδη απαντήσει στο δίλημμα «Δημοκρατία ή Αγορά»: περιορίζοντας κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα προς όφελος των χρηματαγορών, ψηφίζοντας αυταρχικούς νόμους και «απαντώντας» στις διαμαρτυρίες των φτωχών με όλο και πιο άγρια αστυνομική βία.
Η μάχη του Βύρωνα, την οποία τιμάμε, αλλά και η ιστορική νίκη κατά του φασισμού που ακολούθησε, δείχνουν, ανάμεσα σε άλλα και αυτό: ότι την ιστορία δεν τη γράφουν οι μεγάλοι ηγέτες, οι ονομαστοί στρατηγοί, οι «ειδικοί». Δείχνουν –κι αυτό έχει μεγάλη σημασία σήμερα– ότι η νεολαία έχει πρωταγωνιστικό ρόλο σε κάθε μικρή και μεγάλη μάχη για μια καλύτερη κοινωνία.
Υπάρχουν δύο τρόποι για να τιμήσει κανείς τη μνήμη των νέων αγωνιστών εκείνης της εποχής. Ο ένας είναι η ηρωοποίησή τους, τα άψυχα στεφάνια στο μνημείο τους, οι επετειακοί λόγοι που γράφονται σε ξύλινη γλώσσα. Ο άλλος είναι να δούμε γιατί η αντίσταση του χτες παραμένει μια «γλώσσα» ακόμα ζωντανή στις μέρες μας: τις μέρες που τα σχολεία μειώνονται και οι μαθητές δεν παίρνουν βιβλία, που τα πανεπιστήμια υποχρηματοδοτούνται και εγκαταλείπονται στις διαθέσεις των επιχειρήσεων, ενώ οι απόφοιτοί τους καλούνται να διαλέξουν μεταξύ μετανάστευσης, ανεργίας και μιας «δουλειάς» που να τους αμείβει όσο το επίδομα του ΟΑΕΔ.
Για όλους αυτούς τους λόγους, και σε διαφορετικά συμφραζόμενα σήμερα, η αντίσταση παραμένει μια «γλώσσα» ζωντανή. Είναι η γλώσσα που τα τελευταία χρόνια μιλάει ξανά και ξανά η νεολαία: στις καταλήψεις που απέτρεψαν το 2007 την αναθεώρηση του άρθρου 16, στην εξέγερση του Δεκεμβρίου του 2008, στις πλατείες όλης της χώρας το καλοκαίρι που μας πέρασε. Αλλά και στα σημερινά μαθητικά και φοιτητικά κινήματα, που αντιμετωπίζουν το οργανωμένο ψεύδος των ΜΜΕ και την επιθετικότητα της αστυνομίας. Το ν’ ακούσουμε, να καταλάβουμε και να μιλήσουμε αυτή τη γλώσσα σήμερα, αποτελεί την πιο ειλικρινή πράξη σεβασμού στη μνήμη των 11 παιδιών που έδωαν τη ζωή τους στο Μπλόκο.

Δεν υπάρχουν σχόλια: