Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2010

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΩΝ ΣΧΗΜΑΤΩΝ, ΕΜΠ 6/2/2010 ΠΡΑ ΚΤΙΚΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ

σημείωση 1: όσα έχουν συγκεντρωθεί μέχρι στιγμής, περιμένουμε τα υπόλοιπα

σημείωση 2 : Σύντομα θα έχουμε ιστοσελίδα των συντονιζόμενων σχημάτων που επιμελείται ο Χάρης Κωνσταντάτος

Τα δημοτικά σχήματα που δήλωσαν στις λίστες της συνάντησης είναι :


- Δίκτυο Πολιτών Χολαργού
- Δημοτική Κίνηση "Συνεργασία Πολιτών Αγ. Παρασκευής"
- Πανελλήνια Κίνηση Ενεργών Πολιτών για την Υγεία και το Περιβάλλον
- Άνω-Κάτω στο Καλαμάκι
- Συσπείρωση Πολιτών Δήμου Πεύκης
- "Ηράκλειο - Η επόμενη μέρα"
- Δημοτική Κίνηση Πολιτών Καλλιθέας
- Αντίσταση με τους Πολίτες Χαλανδρίου
- Κίνηση Πολιτών Νίκαιας "Κόντρα στο ρεύμα"
- Κίνηση πολιτών Δ. Αστακού Αιτωλ/νίας
- Πρωτοβουλία για ένα άλλο εναλλακτικό Δήμο Αγ. Δημητρίου (προσ. τίτλος)
- Δημοτική Παράταξη Αγ. Αναργύρων "Απόδραση"
- "Αριστερή Όχθη" Νέας Ιωνίας
- Δημοτική Κίνηση για τη Νέα Σμύρνη (προσ. τίτλος)
- Κερατσίνι Ανθρώπινη Πόλη
- Πολίτες Νέας Ερυθραίας
- "Νέα Φιλιππιάδα"
- Αριστερό Σχήμα Ιλίου
- Κίνηση Δ. Βριλησσίων "Δράση για μια άλλη πόλη"
- Περιοδικό "Σχεδία στον Υμηττό"

- Δημοτικό Σχήμα Δραπετσώνας

- Δημοτική Κίνηση Αμαρουσίου «Κόντρα στον Καιρό»

- Π.Κ. 5ου – 6ου Διαμερίσματος Αθήνας, Οικολόγοι Πράσινοι

- Κινήματα Παραλίας - Παλαιού Φαλήρου

- Συνεργασία Πολιτών Κηφισιάς

- Ταύρος Πόλη να ζεις

- Δημοτικό Σχήμα Νέας Ερυθραίας

Ακολουθεί ένα είδος σύνοψης από τον Γιάννη Καρδαρά, δημοτικό σύμβουλο Δήμου Πειραιά με το Λιμάνι της Αγωνίας, που συμμετείχε στο προεδρείο της συνάντησης μαζί με την Ελένη Πορτάλιου εκ μέρους της Ανοιχτής Πόλης

Όταν ο ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΟΝ ΡΑΓΚΟΥΣΗ

1. Στις 6/2/2010 στο αμφιθέατρο Γκίνη του Ε.Μ.Π. πραγματοποιήθηκε ημερίδα για το ΣΧΕΔΙΟ "ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ" μετά από πρόσκληση προς όλα τα αυτοδιοικητικά-ριζοσπαστικά αριστερά σχήματα της Αττικής και κάθε ενεργό πολίτη, που απηύθυναν το "ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΑΓΩΝΙΑΣ" και η "ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΟΛΗ".

2. Στη συνεδρίαση συμμετείχαν περίπου 70 μέλη και εκπρόσωποι αυτοδιοικητικών κινήσεων και σχημάτων των Δήμων Αθήνας και Πειραιά και περιφερειακών Δήμων.

3. Ομιλητές / τριες ήταν η δημοτική σύμβουλος δήμου Αθηναίων Ε. ΠΟΡΤΑΛΙΟΥ, που έχει καταθέσει εκτενές κείμενο, ο Μ. ΓΛΕΖΟΣ, ο δήμαρχος Ελληνικού Χ. ΚΟΡΤΖΙΔΗΣ και ο πρώην δήμαρχος Καισαριανής Θ. ΜΠΑΡΤΖΩΚΑΣ.

4. Ομιλητές που έλαβαν το λόγο:

  1. Χ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗ , Κίνηση Πολιτών Χολαργού
  2. Γ. ΤΣΑΓΚΑΡΗΣ, Πολίτες Ν. Ερυθραίας
  3. Μ. ΜΠΙΛΙΝΗΣ , «Μεσοποταμία», Μοσχάτο
  4. ΟΡ. ΚΟΛΟΚΟΥΡΗΣ ,Λιμάνι της Αγωνίας , Οικολόγοι-Πράσινοι
  5. Θ. ΔΡΙΤΣΑΣ, Λιμάνι της Αγωνίας
  6. Γ. ΚΑΡΔΑΡΑΣ , Λιμάνι της Αγωνίας
  7. Π. ΖΟΥΝΗΣ , Δημοτικός Σύμβουλος Τροπαίων
  8. Μ. ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΟΥ , πολεοδόμος, Ανοιχτή Πόλη
  9. Ε. ΚΑΡΑΚΩΣΤΑ, Νομαρχιακή Σύμβουλος Πειραιά
  10. Κ. ΠΑΠΑΚΩΣΤΑΣ, Αριστερή Όχθη Ν. Ιωνίας
  11. Α. ΛΥΤΡΑΣ, Απόδραση Αγίων Αναργύρων
  12. Κ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ , Κόντρα στο Ρεύμα (Δ. Νίκαιας)
  13. Γ. ΧΑΤΖΗΧΡΗΣΤΟΣ, Π. Φάληρο
  14. Μ. ΙΑΤΡΙΔΟΥ, Π. Φάληρο
  15. Γ. ΤΣΟΥΤΣΙΑΣ , Βριλήσσια , Δράση για μια Άλλη Πόλη
  16. Ρ. ΜΗΝΑΚΑΚΗ ,Ανοιχτή Πόλη 6ου Δ/σματος
  17. Α. ΓΑΛΟΥΚΑ, Δημοτικό Σχήμα Ν. Σμύρνης
  18. Μ. ΚΑΡΑΚΩΣΤΑΣ, Κερατσίνι Ανθρώπινη Πόλη
  19. Γ. ΒΟΓΙΑΤΖΑΚΗΣ, Συσπείρωση Πολιτών Δήμου Πεύκης
  20. Ι. ΚΟΥΤΣΙΑΝΑΣ Αριστερό Σχήμα Ιλίου
  21. Χ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΤΟΣ Ανοιχτή Πόλη

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑ

1. Η λειτουργία του πολιτικού συστήματος με τα υπερσυγκεντρωτικά και πελατειακά χαρακτηριστικά και το αναπτυξιακό μοντέλο που ακολουθείται έχει οδηγήσει και την Τ.Α. σε βαθειά κρίση, σε φαινόμενα αδιαφάνειας και διαφθοράς, που ενισχύουν την άποψη στους πολίτες ότι και η Τ.Α. δεν απαντά στα προβλήματά τους και λειτουργεί ερήμην τους.

2. Η μεταρρύθμιση του "ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ", που παρά τα προβλήματα ήταν αναγκαία, δεν πέτυχε τους στόχους της, δεν έκανε την Τ.Α. πιο ισχυρή, πιο αποτελεσματική πιο δημοκρατική, διότι δεν συνοδεύτηκε από πόρους, αρμοδιότητες, την απλή αναλογική, την αντιπροσωπευτικότητα αλλά και την προσβασιμότητα του πολίτη στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων (δηλαδή συμμετοχικές διαδικασίες = μηδέν).

Έτσι τα κάποια θετικά βήματα που έγιναν κυρίως στην αιρετή Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση, που αποτελούσε αίτημα της αριστερά, έμειναν μετέωρα.

3. Οι 45 σελίδες του Κειμένου της Δημόσιας Διαβούλευσης για τον "ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ" χαρακτηρίστηκαν στη συνάντηση ως «έκθεση ιδεών».

Διότι :

α) ΙΣΧΝΟΣ ΡΟΛΟΣ Τ.Α. ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Ενώ ο ρόλος της Τ.Α. στην ανάπτυξη έπρεπε να είναι σημαντικός, το σχέδιο διακατέχεται από φοβικά σύνδρομα στην παραχώρηση αρμοδιοτήτων και πόρων. Και ενώ δίδονται κάποιες αρμοδιότητες, στη συνέχεια εξαιρούνται οι τομείς (χωροταξίας-περιβάλλοντος-ενέργειας κλπ), με το αιτιολογικό να μη θιγεί η επιχειρηματικότητα!!!

β) ΣΥΝΕΝΩΣΕΙΣ – ΕΛΛΕΙΨΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΚΡΙΤΗΡΙΩΝ

Οι συνενώσεις Δήμων από 900 και 133 Κοινότητες σε 370 Δήμους σε όλη τη χώρα αναγράφονται χωρίς κριτήρια και σαφείς αιτιολογήσεις και σκεπτικό και βέβαια χωρίς να προκύπτουν μετά από διαβούλευση, επιλογή ή συναίνεση των συνενούμενων μετά από συνεκτίμηση των μειονεκτημάτων και πλεονεκτημάτων. Σε κάθε περίπτωση δεν προβλέπονται δημοψηφίσματα.

γ) ΕΛΛΕΙΨΗ ΠΟΡΩΝ

Διότι δεν δίδονται επαρκείς ΠΟΡΟΙ χρηματοδότησης της μεταρρύθμισης λόγω της «οικονομικής κρίσης», όπως είπε ο Ραγκούσης στο συνέδριο της ΚΕΔΚΕ!!!

δ) ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΤΙΚΗ ΔΟΜΗ – ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΚΟ

Διότι εξακολουθούν να διατηρούνται οι συγκεντρωτικές δομές και το πλειοψηφικό σύστημα ( ο α΄ συνδυασμός λαμβάνει τα 3/5 των εδρών), που αποκλείει την έκφραση της όποιας αυτόνομης κοινωνικής δυναμικής στους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς. Κατά τον Μ. Γλέζο ο "ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ" ισοδυναμεί με την εξαφάνιση και δολοφονία της Αριστεράς. Δεν δίδεται καμία δυνατότητα για ένα «κίνημα πολιτών» να εκπροσωπηθεί.

ε) ΕΛΛΕΙΨΗ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΩΝ ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΩΝ

Διότι τα Τοπικά Συμβούλια δεν έχουν αποφασιστικές αρμοδιότητες.

στ) ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΕΣ-ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΝΟΜΑΡΧΙΩΝ – ΚΙΝΔΥΝΟΙ - ΑΣΑΦΕΙΕΣ

Ενώ το σχέδιο θεσμοθετεί "αιρετές περιφέρειες", οι αρμοδιότητές τους περιγράφονται ενδεικτικά. υπάρχει κίνδυνος μέρος των αρμοδιοτήτων των πρώην νομαρχιών ή κρατικών (υπουργείων κλπ) να πάνε στις 7 γενικές περιφερειακές διοικήσεις της Ελλάδας, που στην ουσία θα αποτελούν το βραχίονα του συγκεντρωτικού κράτους και που θα διορίζονται από αυτό. για τους πόρους των αιρετών περιφερειών το σχέδιο δεν λέει τίποτα.

ζ) ΜΗ ΑΝΑΠΛΗΡΩΣΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

Διότι οι εισαγόμενοι, θετικοί κατ’ αρχήν, νέοι θεσμοί "συμβουλίου διαβούλευσης δήμου και περιφέρειας" και ο "συνήγορος των δημοτών" αλλά και ο "συνήγορος των επιχειρηματιών" δεν αναπληρώνουν τη συμμετοχική διαδικασία και δεν έχουν υποχρεωτικό χαρακτήρα για τις αποφάσεις των αιρετών οργάνων.

η) ΕΛΛΕΙΨΗ ΧΡΟΝΟΥ ΓΙΑ ΜΙΑ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

Διότι με προχειρότητα και ταχύτητα (εκλογές Νοεμβρίου 2010) και σε περιόδους «οικονομικής λιτότητας» δεν μπορεί να εφαρμοστεί μία μεταρρύθμιση που στις χώρες της Ε.Ε. κράτησε δεκαετίες.

θ) ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΞΟΥΝ ΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΕΣ ΚΛΙΜΑΚΑΣ

Διότι σίγουρα δεν θα υπάρχουν οι «οικονομίες κλίμακας» που διατυμπανίζονται ότι θα επιτευχθούν, εφόσον δεν υπάρχει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο και με επαρκή χρόνο διαβούλευσης και διαλόγου.

ι) Η ΑΠΛΗ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗ ΠΑΛΙ ΛΕΙΠΕΙ

Διότι δεν προβλέπεται η απλή αναλογική στην εκλογή όλων των οργάνων.

ια) ΜΗ ΘΕΣΜΟΘΕΤΗΣΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

Διότι δεν θεσμοθετούνται ο "συμμετοχικός προϋπολογισμός" και το "συμμετοχικό τεχνικό πρόγραμμα" και άλλοι συμμετοχικοί θεσμοί.

ΚΑΤΑΛΗΞΗ

Επιχειρείται μία συνόψιση της συζήτησης:

1. Να μην είμαστε δογματικοί

Το μικρό είναι πάντα όμορφο;

Ο μικρός Δήμος είναι πάντα καλό; Ελέγχεται;

2. Να συγκροτήσουμε αντιπρόταση – Αντισχέδιο στο σχέδιο "Καλλικράτης". Προτείνω να το πούμε "Ικτίνος"

3. Έμφαση στην περιφερειακή αυτοδιοίκηση με αρμοδιότητα δημοκρατικού χωροταξικού σχεδιασμού και ανάπτυξης. Να είναι αρμόδιες οι περιφέρειες για τον επιτελικό σχεδιασμό.

4. Να συνδυάσουμε τον "Καλλικράτη" με το Πρόγραμμα Σταθερότητας του ΠΑΣΟΚ

5. Συμμετοχικές διαδικασίες – απλή αναλογική

6. Ανάγκη οριζόντιας δικτύωσης όλων των αυτοδιοικητικών σχημάτων σε όλη την Ελλάδα με τα δικά μας χαρακτηριστικά και ενοποίηση άποψης για τον "Καλλικράτη"

7. Πανελλαδική Συνάντηση των Αυτοδιοικητικών Σχημάτων όχι μόνο για το όχι στον "Καλλικράτη"– αλλά και καμπάνια στην αντιπρόταση. Απαιτείται κοινωνική κινητοποίηση, ώστε να αλλάξει ο τρόπος προσέγγισης αυτού που λέμε: της αποκέντρωσης με δημοκρατία. Να αποκτήσουμε την ηθική επαναθεμελίωση του όρου της Τ.Α. με ότι αυτό συνεπάγεται.

8. Απλή αναλογική , έμμεση εκλογή δημάρχου και περιφερειάρχη.

Ακολουθούν οι παρεμβάσεις που εστάλησαν

Ευαγγελίδου Μάρω, πολεοδόμος, Ανοιχτή Πόλη

Σημεία θέσεων για την προωθούμενη μεταρρύθμιση «Καλλικράτης»

1. Το κείμενο είναι πολύ γενικό και αόριστο περισσότερο κείμενο περιγραφής προθέσεων παρά πρόγραμμα μιας μεγάλης μεταρρύθμισης όπως επαγγέλλεται. Είναι περίεργη η δημοσιοποίηση αυτού του κειμένου, χωρίς συγκεκριμένες προτάσεις κυρίως στα θέματα των αρμοδιοτήτων.

2. Το κρίσιμο πεδίο στην μεταβίβαση αρμοδιοτήτων θα είναι από το κράτος στην αιρετή περιφέρεια (δεν φαίνεται να έχει απασχολήσει τα υπουργεία)

3. Η αιρετή περιφέρεια είναι πλέον μια αναγκαιότητα για το ελληνικό πολιτικο-διοικητικό σύστημα και η θεσμοθέτησή της απαιτεί μεγαλύτερη σοβαρότητα και πρέπει να αντιμετωπιστεί σαν πλαίσιο για την καθιέρωση δομών δημοκρατικού προγραμματισμού στην Χώρα και επεξεργασίας πολιτικών στραμμένων στην τοπική ανάπτυξη («πράσινη» κατά προτίμηση).

4. Σε αναμονή του ΣΝ, θα πρέπει να παρέμβουμε άμεσα –σαν πολιτικός χώρος- στο μόνο θέμα που είναι σαφές το κείμενο : το εκλογικό σύστημα. Το αίτημα της απλής αναλογικής μπορεί να διατυπωθεί δυναμικά από τον ΣΥΡΙΖΑ προς τον Πρωθυπουργό, στο όνομα ακριβώς των στόχων που θέτει το ίδιο το κείμενο Καλλικράτης και ιδιαίτερα των :

- περί ευθυγράμμισης με το ευρωπαϊκό κεκτημένο (δηλαδή την δημοκρατική παράδοση της Ευρώπης)

- περί ηθικής επαναθεμελίωσης της ΤΑ

- περί ανατροπής του δημαρχοκεντρικού μοντέλου

- περί διαφάνειας, κατάργησης των πελατειακών σχέσεων, δημοκρατίας κλπ

5. Να δώσουμε έμφαση στο βάθεμα των δημοκρατικών θεσμών, στην καθιέρωση παιδείας συνεργασιών επί κοινά αποδεκτών στόχων και να μην το αντιδιαστέλλουμε με την άμεση δημοκρατία (η οποία εξ άλλου δεν θεσμοθετείται με ΣΝ) με την οποία μπορεί να λειτουργήσει συμπληρωματικά και όχι αντιθετικά. Να επιμείνουμε στους θεσμούς ενδοδημοτικής ή ενδοπεριφερειακής αποκέντρωσης: δημοτικά και νομαρχιακά διαμερίσματα με αποφασιστικές αρμοδιότητες στο επίπεδο που τους αναλογεί ή έχουν αναπτύξει τεχνογνωσία και διοικητική αποτελεσματικότητα.

6. Οι προτεινόμενοι θεσμοί κοινωνικού ελέγχου είναι προβληματικοί (συνήγορος) γιατί δεν εγγυώνται ανεξάρτητη κρίση (συμμετοχή δικαστικής εξουσίας, ή θεσμός ανεξάρτητης αρχής) και οι θεσμοί /συμβούλια διαβούλευσης δεν φαίνεται ότι θα εγγυώνται ισότιμη φωνή στην κοινωνία των πολιτών ,αφού κατά πλειοψηφία συμμετέχουν οι αιρετοί της ΤΑ

7. Τίθεται ένα θέμα μεγέθους ΟΤΑ συνδεόμενο με την ικανότητα οργάνωσης υπηρεσιών και άρα ανάληψης αρμοδιοτήτων.

8. Για το ζήτημα των πόρων θα πρέπει να δούμε σοβαρά το ζήτημα της τοπικής επιβολής τελών και μάλιστα ως πράσινη φορολογία με αποκλειστικό στόχο την απόδοση σε έργα περιβαλλοντικής προστασίας/αναβάθμισης. (πχ το τέλος παρεπιδημούντων που καταργήθηκε)

9. Δεν υπάρχει στρατηγική μετάβασης από τη σημερινή κατάσταση στην νέα και γενικά φαίνεται ότι θα έπρεπε να περιοριστεί και επικεντρωθεί στην αιρετή περιφέρεια ώστε να έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα και να μην ανοίξει περιττά μέτωπα.

Καρακώστας Μήτσος, Κερατσίνι Ανθρώπινη Πόλη

Η έκθεση ιδεών που ονομάστηκε «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ» δεν έχει καμία σχέση με την αυτοδιοίκηση. Η κεντρική εξουσία, με ότι αυτή εκφράζει, αποφάσισε για λειτουργικούς και οικονομικούς λόγους να οργανωθεί σύμφωνα με τις επιταγές της Ε.Ε., αποσυγκεντρώνοντας τις διοικητικές εξουσίες της και όχι αποκεντρώνοντας τες.

Στο ερώτημα δημοκρατία η αποτελεσματικότητα (με ότι ο καθένας εννοεί δημοκρατία) εγώ απαντώ δημοκρατία.

Στο ερώτημα δημοκρατία η οικονομικότητα εγώ επίσης απαντώ δημοκρατία. Εκτιμώ δε ότι, όταν μια κοινωνία λειτουργεί δημοκρατικά με κοινωνικό έλεγχο, σε βάθος χρόνου έχει καλύτερα οικονομικά αποτελέσματα.

Συμφωνώντας με πολύ σωστά επιχειρήματα που ακούστηκαν από την εισήγηση θέλω να τονίσω τα εξής.

Ο συσχετισμός δύναμης στην κοινωνία, στην πολιτική κ.τ.λ. είναι αρνητικός και σε βάρος μας. Η προσπάθεια της κεντρικής εκτελεστικής εξουσίας με τον ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ να λύσει τα δικά της προβλήματα και όχι της κοινωνίας, δημιουργεί προϋποθέσεις, είναι ευκαιρία, για να δημιουργήσουμε ρήξεις, νέους συσχετισμούς δύναμης και νέες συμμαχίες. Στόχος πρώτος είναι εγγραφούμε στην κοινωνία προβάλλοντας τις αυτοδιοικητικές μας απόψεις.

Απόψεις αυτοδιοικητικής λειτουργίας, άμεσης δημοκρατίας, κοινωνικού ελέγχου, κοινοτικής συνεργασίας για την παραγωγή των έργων κ.λ.π. Δεύτερος στόχος είναι να δημιουργηθεί ένας νέος συσχετισμός δύναμης μέσα στις τοπικές κοινωνίες και να αναπτυχθεί αυτοδιοικητικό κίνημα με άμεσα αιτήματα, με την ευκαιρία που μας δίνεται με το νέο αντιαυτοδιοικητικό νομοθέτημα, που ετοιμάζουν.

Κολοκούρης Ορέστης, Λιμάνι της Αγωνίας, Οικολόγοι Πράσινοι

Δεν έρχομαι σαν εκπρόσωπος του κόμματος των Οικολόγων Πράσινων-μολονότι αν. μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας του- αλλά ως μέλος των ΟΠ Πειραιά κι αυτό δεν είναι τυχαίο. Ως πράσινοι πιστεύουμε ότι αν θέλουμε να μιλάμε για αυτοδιοίκηση δεν μπορούμε να μιλάμε για συμφωνίες σε κεντρικό επίπεδο μεταξύ δύο πολιτικών χώρων χ ή ψ ακόμα και αν συμφωνούσαν στο 100%. Πάντοτε οι κινήσεις πολιτών, οι τοπικές ή οι δημοτικές κινήσεις έχουν τοπικά χαρακτηριστικά και θα πρέπει να είναι προϊόν συνεργασιών και πολιτικών επιλογών που έχουν γίνει από τα κάτω. Έτσι κι εμείς οι ΟΠ Πειραιά έχουμε συνεργασία με το Λιμάνι της Αγωνίας εδώ και χρόνια, από την αρχή.

Πράγματι 2 είναι τα κύρια σημεία του σχεδίου 'Καλλικράτης' μας προϊδεάζουν για το αρνητικό αποτέλεσμα της νέας διοικητικής μεταρρύθμισης. Το ένα είναι η διαδικασία που ακολουθείται, με υποτυπώδη διαβούλευση και σε εξαιρετικά στενά περιθώρια (όταν σοβαρά κράτη κάνουν ένα χρόνο να υλοποιήσουν ένα νόμο για ένα απλό ζήτημα - πχ. απαγόρευση του τσιγάρου στους δημόσιους χώρους δεν μπορεί το ελληνικό να θέλει να αλλάξει σε λίγους μήνες ολόκληρη τη διοικητική δομή του). Το δεύτερο είναι η διατήρηση του αντιδημοκρατικού τρόπου διακυβέρνησης των ΟΤΑ, οι περιφερειάρχες και οι δήμαρχοι δεν είναι απλώς τοπικοί πρωθυπουργοί αλλά πρόεδροι σε προεδρικά συστήματα αφού δεν αναφέρονται σε κανένα συλλογικό όργανο-συμβούλιο και λειτουργούν έτσι ανεξέλεγκτα και η ενίσχυσή του από ένα έξυπνο εκλογικό σύστημα που αφήνει στο περιθώριο ανεξάρτητες, εναλλακτικές και γενικά 'μειοψηφικές' κινήσεις.

Όμως δεν φθάνουν αυτές οι δύο διαπιστώσεις. Πρέπει να πάμε λίγο παρά πέρα. Να ξεκαθαρίσουμε τα βασικά χαρακτηριστικά της αυτοδιοίκησης που θέλουμε. Η διαβούλευση ακόμα και αν κρατούσε 10 χρόνια θα ήταν σε λάθος κατεύθυνση αν ξεκινούσε με ορισμένες από τις βασικές παραδοχές που κάνει η συγκεκριμένη 'αρχιτεκτονική'.

Για παράδειγμα αποδεχόμαστε ή όχι μια απ αυτές τις βασικές παραδοχές που κάνει ο Καλλικράτης στην αρχιτεκτονική του; την αρχή ότι χρειάζονται μεγάλοι δήμοι, όπως προτείνουν και οι μελέτες του ΙΤΑ προσθέτοντας ότι εμείς τους θέλουμε ομοσπονδιακούς για να είναι κοντά στον πολίτη. Αν ναι ουσιαστικά δικαιώνουμε ηθικά και πολιτικά την στοχευμένη και συγκεντρωτική λογική που έχει επικρατήσει στις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις για μεγάλα σύνολα χωρίς να εξασφαλίζουμε την δημοκρατία στη γειτονιά και στο χωριό.

Δεν είναι δυνατόν να αποδομήσουμε όλα τα κύτταρα αυτοδιοίκησης σε τοπικό επίπεδο με την ελπίδα να δημιουργηθούν αποκεντρωμένες δομές στο εσωτερικό των νέων κυττάρων. Έτσι καταστρέφουμε όπως πολύ σωστά ανέφερε με παραδείγματα ο Μανώλης Γλέζος, την αιρετή έκφραση των τοπικών κοινωνιών για να διεκδικήσουμε, με λίγες πιθανότητες επιτυχίας, εκ των υστέρων την δημιουργία νέων δομών στο εσωτερικό των δήμων.

Κατά συνέπεια πρέπει να πούμε όχι στις αναγκαστικές συνενώσεις αλλά να πούμε όχι επίσης και στις εκτεταμένες.

Λύτρας Αλέκος, « Απόδραση» Αγίων Αναργύρων

Έχουν ειπωθεί πάρα πολλά πράγματα και δεν θα μιλήσω επί της ουσίας για το σχέδιο «Καλλικράτης». Θεωρώ ότι η βασική εισήγηση της Ελένης Πορτάλιου και όσες τοποθετήσεις έγιναν στη συνέχεια αποτελούν μια πολύ καλή βάση συζήτησης για περαιτέρω επεξεργασία και αντιπαράθεση στο σχέδιο «Καλλικράτης». Γι’ αυτό θα κάνω μόνο ένα σχόλιο και δύο προτάσεις.

Το σχόλιο είναι το εξής: διαφωνώ ότι ο «Καλλικράτης» γράφτηκε, όπως είπε η Ελένη, στο γόνατο, γράφτηκε σε μπακαλοτέφτερο. Ο υπολογισμός που έγινε ήταν ότι θα γλιτώσουμε 700 δημάρχους, πολλαπλάσιους αντιδημάρχους, δημοτικούς συμβούλους, διοικητικά συμβούλια κ.λπ., θα το πασάρουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση για το Σύμφωνο Σταθερότητας, θα ελέγξουμε και δικομματικά πλήρως τους δήμους και τις περιφέρειες και καθαρίσαμε. Τόσο μπακάλικα έγινε…

Θα κάνω δύο συγκεκριμένες προτάσεις: θα πρέπει να ξεκινήσουμε από αύριο κιόλας μια συντονισμένη καμπάνια σε όλες τις περιοχές η οποία να έχει πέντε σημεία: το υπεσυγκεντρωτικό σύστημα διοίκησης που εγκαινιάζει ο «Καλλικράτης», το εκλογικό σύστημα, το ζήτημα των πόρων, την ανάγκη πραγματικών αρμοδιοτήτων σε επίπεδο διαμερισματικών συμβουλίων ενώ τέλος για τις προτεινόμενες συνενώσεις να γίνει διάλογος και τοπικά δημοψηφίσματα. Προτείνω δηλαδή να αναλύσουμε αυτό το κατασκεύασμα προτάσσοντας συγκεκριμένες αιχμές.

Η δεύτερη πρόταση που θα ήθελα να καταθέσω είναι ότι με αφορμή το σχέδιο «Καλλικράτης» θα πρέπει να προχωρήσουμε σε μια σοβαρή δικτύωση των σχημάτων και στην Αττική αλλά και στο σύνολο της χώρας. Είναι απαραίτητη η μεταβίβαση της γνώσης από αυτούς που την έχουν αλλά και της συσσωρευμένης εμπειρίας. Πρέπει να προχωρήσουμε σε συλλογικές και συνολικές επεξεργασίες πάνω στις απόψεις και τις θέσεις για πολλά ζητήματα, από τα ΣΔΙΤ μέχρι τα σκουπίδια και την ανακύκλωση, τα εργασιακά ζητήματα κ.λπ. Έχουμε τη δυνατότητα όλες αυτές τις επεξεργασίες να τις κάνουμε συλλογικά. Προτείνω να δημιουργηθεί ένα μπλογκ με πρωτοβουλία των σχημάτων που συμμετέχουν σήμερα σε αυτή τη συζήτηση και μέσα απ’ αυτό να αρχίσει ένας πανελλαδικός διάλογος για τον «Καλλικράτη», καταθέτοντας όλα τα στοιχεία που βγαίνουν τόσο από τις εισηγήσεις όσο και από τις τοποθετήσεις, επιχειρώντας αυτά να κωδικοποιηθούν σε πέντε έξι σημεία αιχμής που θα οδηγήσουν σε μια καμπάνια.

Προτείνω τον επόμενο μήνα αφού θα έχουν ανακοινωθεί οι συνενώσεις και θα έχει γίνει η εσωτερική μας διαβούλευση να οργανωθεί μια πανελλαδική συνάντηση όλων των σχημάτων με σοβαρή ημερήσια διάταξη και ιδέες για το πώς θα κινηθούμε από εκεί και πέρα.

Μπιλίνης Μπάμπης, Δημοτικό Σχήμα Μοσχάτου

Θα αναφερθώ στον Δήμο Μοσχάτου, αλλά αν αλλάξετε το όνομα του Δήμου, νομίζω ότι αυτά που θα πω αφορούν τους περισσότερους δήμους της Αθήνας.

Το Μοσχάτο είναι μια γειτονιά της Αθήνας με ιστορία, με φυσική ομορφιά και θύλακες χαμηλής δόμησης με μονοκατοικίες με κήπους, που εν πολλοίς οφείλεται και στις δημοτικές αρχές από το 1974 έως σήμερα, αλλά και τεράστια προβλήματα, που έχουν συσσωρευτεί εξαιτίας της υπερσυγκέντρωσης πόρων και δραστηριοτήτων στο λεκανοπέδιο της Αττικής, της ανεξέλεγκτης οικοδόμησης και της ραγδαίας επέκτασης και εμπορευματοποίησης του δομημένου χώρου.

Τα προβλήματα μεγεθύνονται τα τελευταία χρόνια από την πολιτική, που ευνοεί την κερδοσκοπία πάνω στην πόλη και τους ανθρώπους της, και από τις πιέσεις που ασκούν οι δυνάμεις της αγοράς στους ανίσχυρους οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης, για τη μετατροπή σε εμπόρευμα του χώρου, των υποδομών και των κοινωνικών υπηρεσιών δημοσίου οφέλους. (Σ.Δ.Ι.Τ. ,συμβάσεις παραχώρησης έργου). Κορυφαία επιχείρηση κερδοσκοπίας, συγκεντρωτισμού και ενίσχυσης των «ανταγωνιστικών» δραστηριοτήτων της πόλης υπήρξε η «εθνική υπόθεση» των Ολυμπιακών Αγώνων 2004, που αποτέλεσαν όχημα για τη μεγαλύτερη, στην πρόσφατη ιστορία του Μοσχάτου, απαλλοτρίωση δημοσίων πόρων προς όφελος μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων. (Παραλία Μοσχάτου σε ΑΕ «Ολυμπιακά Ακίνητα»)

Η Ελλάδα από τόπος μετανάστευσης έχει γίνει τόπος υποδοχής χιλιάδων μεταναστών/στριων, που υφίστανται τις σκληρότερες εργασιακές συνθήκες και τον μεγαλύτερο αυταρχισμό των κρατικών υπηρεσιών, χωρίς καμιά στήριξη για την ένταξή τους στις νέες συνθήκες ζωής.

Το Μοσχάτο τείνει να γίνει μια πόλη επιφυλακτική στη διαφορά.

Τα αποτελέσματα της ασκούμενης σήμερα πολιτικής στην πόλη, αλλά και του κατακερματισμού των δυνάμεων στους οργανισμούς της Αυτοδιοίκησης είναι ορατά στους πάντες.

Το Μοσχάτο έχει πρόβλημα σε κοινωνικές υποδομές.

Παρ’ όλο που η ατμοσφαιρική ρύπανση επιδεινώνεται, σύμφωνα με τα στοιχεία της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τείνει να γίνει αποδεκτή ως μόνιμη κατάσταση. Ο Δήμος Μοσχάτου, ούτε αξιόπιστες μετρήσεις της ατμοσφαιρικής ρύπανσης μπορεί να κάνει.

Κάθε νέος σχεδιασμός από την κεντρική διοίκηση, με τη σύμφωνη γνώμη ή ερήμην του Δήμου, γίνεται με αποκλειστικό σκοπό τη δημιουργία νέων χρήσεων κατανάλωσης, διασκέδασης και εμπορίου. (Οδός Πειραιώς – Μεγάλα εμπορικά κέντρα, νυχτερινά κέντρα διασκέδασης). Αντίθετα, παρεμβάσεις που θα βελτίωναν τη ζωή των ανθρώπων , θα στήριζαν και θα πολλαπλασίαζαν τις κοινωνικές υπηρεσίες και θα πριμοδοτούσαν τη μικρή παραγωγή και τα ελεύθερα επαγγέλματα, ενισχύοντας ταυτόχρονα την απασχόληση, θεωρούνται αδιανόητες επειδή δεν αποφέρουν κέρδος σε συγκεκριμένα ιδιωτικά συμφέροντα.

Την ώρα που η θέση των λαϊκών στρωμάτων, ιδιαίτερα των νέων, επιδεινώνεται από την ανεργία, τη χαμηλά αμειβόμενη υπερεργασία, την ασύστολη κερδοσκοπία των υπηρεσιών κοινής ωφελείας και τη ληστρική πολιτική των τραπεζών, η δημοτική αρχή του Μοσχάτου (ο απερχόμενος δήμαρχος και οι επίδοξοι διάδοχοί του) περιορίζεται σε διαχειριστικό έργο, χωρίς συγκεκριμένο όραμα για το μέλλον. Περιορίζεται έτσι, μέσω αδιαφανών διαδικασιών, σε έργα βιτρίνας, αδυνατώντας να επιλύσει ακόμα και το πρόβλημα των σκουπιδιών. (πριν από ένα χρόνο είχαμε ακόμα και θανατηφόρο δυστύχημα). Μετά από 23 χρόνια δημαρχίας της ίδιας δημοτικής αρχής η Χρ. Σμύρνης πλημμυρίζει κάθε φορά που βρέχει. Ο Δήμος λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, προσφέρει ελάχιστες κοινωνικές υπηρεσίες και διαθέτει περιορισμένες κοινωνικές υποδομές.

Η δημοτική αρχή του Μοσχάτου ασκεί, στο πλαίσιο των αποκεντρωμένων δραστηριοτήτων και των ανεπαρκών πόρων που διαχειρίζεται, την ίδια πολιτική με το κεντρικό κράτος.

Η δημοτική αρχή του Μοσχάτου (ο απερχόμενος δήμαρχος και οι επίδοξοι διάδοχοί του) δεν ασκεί πολιτική σε όφελος του λαού της πόλης. Δεν προωθεί την συμμετοχή των πολιτών στη χάραξη πολιτικής. Η ανοιχτή συνέλευση των πολιτών κάθε Ιούνιο, που προβλέπεται από τον κανονισμό λειτουργίας του Δημοτικού Συμβουλίου, για απολογισμό των πεπραγμένων, δεν έχει γίνει ποτέ στο Δήμο του Μοσχάτου. Αντίθετα, ο δήμος αποτελεί πεδίο δημοσίων σχέσεων, ανόδου και προβολής των δημάρχων και άλλων δημοτικών στελεχών, που καλλιεργούν και συντηρούν τον εθισμό των πολλών στην αδιαφορία για τα κοινά, την ατομική περιχαράκωση και την πρόσληψη της καθημερινής ζωής και της πολιτικής με όρους θεάματος. Όλοι αυτοί οι δημοτικοί παράγοντες έχουν πολύτιμο σύμμαχο την απάθεια και την παραίτηση του κόσμου από την ιδέα ότι μπορεί ο ίδιος ν’ αλλάξει κάτι στην πόλη του.

Για ένα άλλο συλλογικό όραμα

Παρ’ όλα αυτά στην πόλη δεν λείπουν οι κοινωνικές αντιστάσεις και οι ενεργοί πολίτες των κινήσεων πολιτών, οι οποίοι δίνουν καθημερινές μάχες και κερδίζουν στόχους, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα ένα άλλο, συλλογικό όραμα για το Μοσχάτο.

Έχοντας εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας πρέπει να αντιμετωπίσουμε την αναγκαιότητα μεταρρυθμίσεων στην κρατική διοίκηση. Η πραγματικότητα που σήμερα βιώνουμε δεν αξίζει υπεράσπισης. Αντίθετα πρέπει να αλλάξει.

Οι Δήμοι είναι αναγκαίο να συγκροτηθούν έτσι προκειμένου να εξασφαλίσουν τη βιωσιμότητα, τη δυνατότητα παροχής ικανοποιητικών υπηρεσιών και αναπτυξιακής παρέμβασης, την αξιοποίηση του ενδογενούς δυναμικού, την προστασία του αστικού και φυσικού περιβάλλοντος, με προϋπόθεση την ουσιαστική δημοτική δημοκρατία, με εσωτερική αποκέντρωση, θεσμούς, πόρους, αρμοδιότητες, που θα εξασφαλίζουν τη συμμετοχή και των πιο μικρών και αδύνατων κοινωνικών ομάδων.

To σχέδιο Καλλικράτης δεν οδηγεί σε θεσμούς Τ.Α. με ευθύνες για την περιοχή τους, πολύ ευρύτερες από την απλή παροχή υπηρεσιών. Δεν εξασφαλίζει με ρητές διατυπώσεις αρμοδιότητες και πόρους. Δεν καθιερώνει την απλή αναλογική ως εκλογικό σύστημα και αναπαράγει το δημαρχοκεντρικό μοντέλο, που στο Δήμο μας, το ζήσαμε καλά, από το 1974 έως σήμερα και έχει φτάσει στα όρια του.

Η συζήτηση μόνο για τα όρια του νέου Δήμου είναι αποπροσανατολιστική. Το ζητούμενο είναι να έχουμε Δήμο στα σημερινά όρια ή σε ευρύτερα όρια, που δεν θα είναι χρεωμένος και δεν «θα παίζει με την αξία των ακινήτων του», για να διογκώνει το ενεργητικό και να περιορίζει το έλλειμμα. Δεν θα είναι ευάλωτος στις πιέσεις που του ασκούνται από τις δυνάμεις της αγοράς, για να μετατραπεί σε εμπόρευμα ο «δημόσιος χώρος». Θα έχει κοινωνική πολιτική για τις αδύναμες κοινωνικές ομάδες κατοίκων του και θα πρωτοστατεί στην προσπάθεια προστασίας των ελεύθερων αδόμητων χώρων και του περιβάλλοντος.

Το ζητούμενο λοιπόν είναι η πολιτική, που θα ασκηθεί στον σημερινό ή στον αυριανό δήμο και αυτή πρέπει να είναι η κύρια συζήτηση, λίγους μήνες πριν τις δημοτικές εκλογές.

Παπακώστας Κώστας, Αριστερή Όχθη Ν. Ιωνίας

Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος και σε στοιχεία της σημερινής κουβέντας τα οποία θεωρώ ότι δεν έχουν καλυφθεί ικανοποιητικά. Διαβάζοντας το κείμενο του σχεδίου Καλλικράτης, χωρίς να έχω βέβαια τη διεισδυτική ικανότητα με την οποία το έχει αναπτύξει η Ελένη και χωρίς να έχω εντρυφήσει επαρκώς στο κείμενο, μού δίνεται η αίσθηση ότι προχωράμε σε μια δόμηση της Τ.Α. όπου οι νέοι δήμοι θα μπορούν σε γενικές γραμμές να ασχολούνται και να ανακατεύονται με όλα. Στη διάρθρωση στο επόμενο επίπεδο, το επίπεδο της περιφερειακής διοίκησης, πάλι δίνεται η εντύπωση ότι δεν θα είναι το κεντρικό κράτος αυτό που θα καθορίσει αρμοδιότητες και δομές, αλλά ότι αυτές ενδεχομένως θα αποτελούν στοιχείο διαπραγμάτευσης και διαβούλευσης μεταξύ των εμπλεκόμενων δήμων και περιφερειακών διοικήσεων.

Αυτό το οποίο όμως είναι σίγουρο είναι το ακόλουθο. Ότι γενικά, ενώ γίνεται εκτεταμένη τοποθέτηση σε ότι αφορά την διάρθρωσή τους, δεν γίνεται καμία αναφορά σχεδόν, το είπε και η Ελένη προηγούμενα, σε ότι αφορά τους πόρους. Θεωρώ ότι αυτό δεν αντικατοπτρίζει μόνο τη σημερινή δύσκολη οικονομική συγκυρία όπου ουσιαστικά το κεντρικό κράτος δεν έχει τη δυνατότητα να παράσχει πόρους στην Τ.Α., αλλά είναι μια ηθελημένη στρατηγική που έχει σχέση και αναφορά με την επιχειρηθείσα στο παρελθόν διοικητική αναδιάρθρωση του ίδιου του κράτους και της δημόσιας διοίκησης, που ξεκίνησε την δεκαετία του 90, για ένα καπιταλιστικό εκσυγχρονισμό της διοίκησης, που δεν είχε αποτέλεσμα, ήταν ατελέσφορη και που εγκαταλείφθηκε διότι δεν είχε δομηθεί επαρκώς αλλά και από τις αντιδράσεις που συνάντησε από το συνδικαλιστικό κίνημα. Η μη ικανοποιητική ή καθόλου ικανοποιητική παραχώρηση πόρων στη Τ.Α. έχει σχέση κατά τη γνώμη μου με ένα καινούριο στοιχείο που εισαγάγει, το οποίο είναι το στοιχείο της γενικευμένης ανταποδοτικότητας. Τι θέλω να πω με αυτό το πράγμα. Θέλω να πω ότι η κεντρική εξουσία, επιλέγει πλέον μέσα στα πλαίσια της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και της εμπεδωσής της, να απαλλαγεί από δικές της ακαμψίες όπως τις θεωρεί και να αποδώσει στη Τ.Α. τη δυνατότητα-υποχρέωση να βρει η ίδια πόρους, ουσιαστικά χαρατσώνοντας τους πολίτες μέσα από διαδικασίες ανταποδοτικότητας, που θα είναι σε όλες τις υπηρεσίες και τις δομές. Δηλαδή η διάρθρωση της καθημερινότητας του πολίτη, σε όλο το τόξο της καθημερινής του ύπαρξης θα είναι ένα ταξίδι από πληρωμή σε πληρωμή.

Ένα δεύτερο στοιχείο που ήθελα να βάλω είναι ότι αποδομείται πλέον η επιρροή του κοινωνικού υποκειμένου και της τοπικής κοινότητας λόγω αφαίρεσης όποιων στοιχείων από χαρακτηριστικά δημόσιας λειτουργίας είχε μέχρι τώρα η τοπική διοίκηση και η μετατόπισή της προς ένα εύρωστο μηχανισμό εξουσίας. Πρόκειται για μια περαιτέρω απορύθμιση της δυνατότητας παρέμβασης και μέσα από ενδεχόμενες αντιφάσεις τις οποίες είχαν μέχρι τώρα αναπτύξει οι κοινωνικές οντότητες, λόγω του ότι ουσιαστικά αφαιρείται από αυτές το στοιχείο της εγγύτητας με το οποίο είχαν μέχρι σήμερα προσεγγίσει τον 1ο βαθμό της Τ.Α.

Ένα τρίτο στοιχείο που εισάγεται μέσα από την επιχειρούμενη αναδιάρθρωση είναι αυτό της απόλυτα συγκεντρωτικής δημαρχοκεντρικότητας που αναπτύσσεται με εκτεταμένες εξουσίες, διορισμένους τοπάρχες και το οποίο θα είναι σε πολύ περισσότερο βαθμό έντονο σε ότι αφορά την διάρθρωση κυρίως των επαρχιακών δήμων. Ιδιαίτερα στους επαρχιακούς δήμους κατά τη γνώμη μου το στοιχείο της έλλειψης της δημοκρατίας γιγαντώνεται και θα προσλάβει μέγιστες διαστάσεις που δεν μπορούν ακόμα να αξιολογηθούν στο σύνολό τους. Ο γιγαντισμός των Δήμων στην επαρχία, που παρεπιπτόντος είναι σίγουρα πολύ μεγαλύτερος από τους μέσους όρους ύπαρξης αντιστοίχων σε οποιαδήποτε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το μόνο στο οποίο μπορεί να οδηγήσει είναι σε στρεβλώσεις και αδυναμία ουσιαστικής εκπροσώπησης, σε περαιτέρω εξάπλωση της παθογένειας σε ότι αφορά την ανάπτυξη, με εμφάνιση και στοιχείων σχεδιαστικής παραδοξότητας όπως αυτό που επιχειρείται στην ορεινή Ναυπακτία όπου δήμοι στα 1000 μ. υψόμετρο σχεδόν στην καρδιά της ηπειρωτικής Ελλάδας με ανάλογα κοινωνικά χαρακτηριστικά, οικονομικά χαρακτηριστικά και εθιμικά χαρακτηριστικά και με ψυχολογία της ορεινότητας του χώρου στον οποίο διαβιούν, προτείνεται να ενσωματωθούν σε παραλιακό Δήμο με πρόσωπο στον …Κορινθιακό κόλπο. Νομίζω αυτό το παράδειγμα είναι το αποκορύφωμα της μη ικανότητας αντίληψης του τι είναι αυτό που σήμερα συμβαίνει, τι τεκταίνεται με την επιχειρούμενη αναδιάρθρωση συναρτώμενη με τις υπαρκτές ανθρώπινες και υλικές δυνάμεις.

Πιστεύω εν κατακλείδι ότι λόγω και του ελάχιστου χρόνου για την υλοποίηση της διοικητικής αναδιάρθρωσης οδηγούμεθα σε μια σουρεαλιστική κατάσταση όπου οι επικείμενες δημοτικές εκλογές θα έχουν σχέση περισσότερο με την γνωστή γελοιογραφία του Altan που σατιρίζοντας παλιότερα εκλογές ανάλογου χαρακτήρα που είχαν γίνει στην Ιταλία, μιλούσε για ανακοίνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων χωρίς να ..αναφέρονται οι αντίστοιχοι Δήμοι.

Τσούτσιας Γιάννης, Βριλήσσια, Δράση για μια Άλλη Πόλη

Α) Η αριστερά αυτή την περίοδο βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα σύνολο κυβερνητικών πρωτοβουλιών και νομοθετικών παρεμβάσεων «υψηλού δυναμικού», που αναδεικνύουν ζητήματα, για τα οποία η ίδια δεν έχει «καταχτημένες» θέσεις (ούτε και θα μπορούσε να έχει) και κάποια σαφή οπτική. Διότι μια αριστερά των ελλείψεων δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει σοβαρά κανένα μεγάλο νομοσχέδιο, αυτό συνιστά την κρίση της, αυτό συνιστά την πραγματική κρίση της αριστεράς και όχι οι διαμάχες των συνιστωσών της. Επομένως, πρώτο ζητούμενο είναι η μη προσφυγή στις εύκολες και «διαχρονικές» απαντήσεις και η αναζήτηση μιας ουσιαστικής αριστερής οπτικής -στην περίπτωσή μας, για τον «Καλλικράτη».

Προς αυτήν την κατεύθυνση, ένα πρώτο σημαντικό βήμα είναι ο διάλογος που άρχισε να αναπτύσσεται και η συνειδητοποίηση για μια διαρκή οριζόντια δικτύωση των αριστερών και ριζοσπαστικών δημοτικών σχημάτων. Αυτή η συλλογική εμπλοκή με τα ερωτήματα που θέτει το νομοσχέδιο, συγκροτεί ταυτόχρονα και τις προϋποθέσεις, ώστε η κριτική που τελικά θα ασκηθεί να είναι συνεπής με τον εαυτό της.

Β) Δυο λόγοι για τους οποίους είμαστε ενάντια στον «Καλλικράτη» και στα δήθεν τεχνοκρατικά προτερήματά του:

1) Ο «Καλλικράτης» δεν είναι ένα νομοσχέδιο για την αυτοδιοίκηση, αλλά ένα σχέδιο πολιτικο-κρατικο-διοικητικής μεταβολής. Δεν απευθύνεται καν στην αυτοδιοίκηση, ούτε μονάχα στη διοίκηση, αλλά εμπεριέχει τη φιλοσοφία μιας νέας αρχιτεκτονικής του πολιτικού και διοικητικού συστήματος της χώρας και τον τρόπο που αυτά τα δυο ενοποιούνται σε μια νέα βάση. (αρμοδιότητες, ρόλοι).

Είναι αλήθεια ότι αυτή η κοινωνικο-πολιτική ανασυγκρότηση της χώρας αντανακλά και ένα αίτημα της κοινωνίας, μια γενική απαίτηση, που απευθύνθηκε τόσο προς τον Καραμανλή, όσο και προς τον Γιώργο Παπανδρέου σήμερα, ανεξάρτητα από το πώς τελικά αυτό υλοποιείται. Αυτό που μέχρι σήμερα ονομάζαμε «πελατειακό» σύστημα, αντανακλούσε τη συναρμογή των φορέων του πολιτικού συστήματος με την κρατική διοίκηση, δηλαδή η κρατική διοίκηση συνδέονταν θεσμικά με το πολιτικό σύστημα. Αυτή η σχέση διαρρηγνύεται σήμερα μέσω του νέου νομοσχεδίου και ανασυνιστάται σε άλλη βάση. Αυτό είναι κεντρικό ζήτημα που πρέπει να διερευνηθεί, διότι γενικότερα, η αριστερά «οφείλει» να παρουσιάσει το δικό της σχέδιο για την κοινωνία, ένα σχέδιο δημοκρατικό και συμμετοχικό.

2) Σε ότι αφορά την αυτοδιοίκηση, ο «Καλλικράτης» είναι ένα νομοσχέδιο τόσο ψευδεπίγραφο, όσο και το «Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη» που κρύβει τη φύση του υπουργείου Δημόσιας Τάξης και των ΜΑΤ. Ανακόπτει κάθε προσπάθεια αυτοδιοίκησης, προς όφελος της γραφειοκρατίας και των μηχανισμών ελέγχου. Δεν διαλύει απλώς την αυτοδιοίκηση, αλλά την ίδια την κοινωνία, υπό την έννοια ότι αποτελεί την πολιτική μεθόδευση ενός ατομοκεντρικού τρόπου ύπαρξης: Ο στόχος είναι σαφής: Να υπονομευθούν οι Δήμοι ως τοπικές κοινωνίες. Και οι δήμαρχοι που, παρά τα αρνητικά τους, αποτελούν σημείο αναφοράς για τον πολίτη, αυτό που ονομάζουν «εγγύτητα» της εξουσίας. (συγκέντρωση).

3) Η πραγματικά μεγάλη «μεταρρύθμιση» όμως του νομοσχεδίου, αφορά τη διάλυση της κρατικής υπόστασης και την αποσταθεροποίησή της προς όφελος μιας περιφερειοποίησης, (αποσυγκέντρωση), η δημιουργία δηλαδή των 13 περιφερειών με τους αντίστοιχους «μικρούς πρωθυπουργούς», που θεσμοθετημένα θα βρίσκονται σε απευθείας συνεννόηση με τις Βρυξέλλες. Με άλλα λόγια, πρόκειται για την εφαρμογή μιας πολιτικής αποδυνάμωσης και εξασθένισης των μεγάλων συλλογικοτήτων, διάσπασης του ενιαίου χώρου τους -και ταυτόχρονα των δυνατοτήτων χειραφέτησής τους και επαναδόμησής τους με συνδετικό κρίκο την Ε.Ε.

Αυτή η «περιφερειοποίηση» δεν αιτιολογείται τεχνοκρατικο-επιστημονικά: Γιατί απέτυχαν οι Νομαρχίες που συστάθηκαν ακριβώς με τα ίδια επιχειρήματα, αλλά τώρα απαλείφονται από τον χάρτη της χώρας; Και επιπλέον τίθενται σημαντικά ερωτήματα που πρέπει να διερευνηθούν: Άραγε, μια διαδικασία «καντονοποίησης» της Ευρώπης, όπου η μια περιοχή διεκδικεί και στρέφεται έναντι άλλης, που οδηγεί; Το εκρηκτικό πρόβλημα του Ιταλικού Νότου σε σχέση με την Λίγκα του Βορρά, της Ισπανίας, του Βελγίου, κτλ δηλαδή μια διαδικασία κρατικής διάλυσης που παίρνει εθνοτικές διαστάσεις, πώς αξιολογείται;

Χατζηχρήστος Γιάννης , Παλαιό Φάληρο

Θα μου επιτρέψετε σε αυτή την παρέμβαση να θίξω μόνο 3 θέματα:

Προβάλλεται ένα βασικό τεχνοκρατικό επιχείρημα υπέρ της αναγκαιότητας της «νέας αρχιτεκτονικής» της δημόσιας διοίκησης όπως σκιαγραφείται από το σχέδιο Καλλικράτης: ο περιορισμός του κόστους στην λειτουργία του κράτους.

Υπάρχει όμως ένα αντεπιχείρημα σε αυτόν τον ισχυρισμό, που σκόπιμα το ξεχνάνε όσοι ισχυρίζονται ότι θα περιοριστεί το κόστος λειτουργίας της κρατικής μηχανής με τον Καλλικράτη: H περιφερειακή διάρθρωση των διοικητικών μηχανισμών του ΕΣΥ με ένα τρόπο ανάλογο με αυτόν που επιχειρείται και για τις γενικές περιφέρειες, πρώτα με τα ΠΕΣΥ-Π και τώρα με τις ΔΥΠΕ, δεν οδήγησε στον περιορισμό του κόστους του συστήματος υγείας που έχει η χώρα. Απεναντίας, ο ρυθμός αύξησης των δαπανών αυξάνεται τα τελευταία χρόνια με ένα σχεδόν σταθερό ρυθμό της τάξης του 10,2% ενώ παράλληλα η ποιότητα των προσφερόμενων υπηρεσιών που διοικούνται από αυτό το μοντέλο διοίκησης που λειτουργεί χωρίς κανένα λαϊκό έλεγχο έπεσε δραματικά:

Η Ελλάδα είναι δεύτερη στην λίστα της ντροπής ανάμεσα στις 40 χώρες του ΟΟΣΑ με 126 θανάτους που θα μπορούσαν να αποφευχθούν ανά χίλιους ασθενείς ( με αμέσως χειρότερη τις ΗΠΑ με 136/1000 θανάτους)

Αυτό αποδεικνύει από μόνο του ότι δεν αρκεί η όποια διοικητική στην πραγματικότητα απορρύθμιση όπως αυτή του Καλλικράτη για να περιορίσει το κόστος λειτουργίας της κρατικής μηχανής. Τίποτα δεν μπορεί να επιτευχθεί αντίστοιχα σαν στόχος και για τον περιορισμό του κόστους απλώς με την συνένωση δήμων και χωρίς την συμμετοχή του κόσμου στην λήψη των αποφάσεων και στον έλεγχο

Το βασικό όμως που θα ήθελα να πω σήμερα έχει να κάνει με το αίτημα για Δημοκρατία. Ο Μανώλης ο Γλέζος έθεσε στην εισήγησή του το πολύ σοβαρό θέμα της αμεσοδημοκρατίας. Αυτό όμως που έχει μπει στην συζήτηση είναι αν η σημερινή διοικητική πυραμίδα θα έχει μεγάλη η μικρή βάση, αν οι δήμοι θα είναι λίγοι οι πολλοί. Νομίζω δεν είναι αυτό το ζητούμενο για την Αριστερά. Το ζητούμενο είναι να αντιστραφεί αυτή η πυραμίδα, να μπορούν να λαμβάνονται οι αποφάσεις «από τα κάτω» κυρίως και όχι από ανεξέλεγκτες ουσιαστικά κυβερνητικές επιτροπές και παράκεντρα. Αυτό είναι το μοντέλο μιας αμεσοδημοκρατίας και όχι με ποιο τρόπο και αρμοδιότητες οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι σε κάθε επίπεδο της διοικητικής πυραμίδας θα εφαρμόζουν τις αποφάσεις της κορυφής της (αλλά και των συμφερόντων που την στηρίζουν και την ελέγχουν αυτή την «κορυφή»).

Το βασικό θέμα για μας θα πρέπει να βρίσκεται λοιπόν στην διεκδίκηση πολύ συγκεκριμένων αιτημάτων. Θα υπάρχει ανακλητότητα των εκλεγμένων εκπροσώπων ή όχι; Θα ισχύει ο κανόνας των περιορισμένων θητειών των κάθε λογής «αρχόντων» στα διάφορα όργανα ή όχι; Αυτό είναι και ερώτημα και για μας: Θα υπάρξουν υποψήφιοι δήμαρχοί μας που θα διεκδικήσουν τις αιρετές θέσεις για 5η ή 6η φορά ή θα βάλουμε νέο κόσμο; Θα υπάρχουν συμμετοχικοί προϋπολογισμοί ή όχι; Θα υπάρχει έλεγχος για κάθε απόφαση και πως θα γίνεται; Από την βάση ή από διορισμένες αρχές;

Αυτά νομίζω είναι τα κεντρικά ερωτήματα και εκεί πρέπει να επικεντρώσει η πρόταση της Αριστεράς σε ότι αφορά την επιχειρούμενη διοικητική μεταρρύθμιση. Και εδώ μπορούμε να δώσουμε ένα ισχυρό μήνυμα ότι και εμείς εννοούμε την δημοκρατία με αυτές τις αρχές: Τον Μάρτιο θα ξεκινήσουν οι διαδικασίες για την ανάδειξη των υποψήφιων δημάρχων και εκπροσώπων στις περιφέρειες και η γνωστή από τα προηγούμενα χρόνια διελκυστίνδα- παζάρι αν θέλετε, ανάμεσα στα κόμματα για τις τοπικές συμμαχίες. Θα ακολουθήσουμε πάλι αυτή την πρακτική αναθέτοντας την στους όποιους κομματικούς μηχανισμούς ή θα απευθυνθούμε ανοιχτά στις κοινωνίες για να αναδείξουν με την δυναμική τους και τις συμμαχίες και τους υποψήφιους εκπροσώπους τους; Θα προβάλουμε ένα δήμαρχο για κάθε περιοχή ή δύο, έτσι ώστε να αντικατασταθεί από τον δεύτερο στα μισά της θητείας; To ίδιο και για τους δημοτικούς ή νομαρχιακούς συμβούλους;

Με τέτοια απλά και πρακτικά παραδείγματα μπορούμε να πλησιάσουμε τον κόσμο για να καταλάβει τις θέσεις μας, και κυρίως για να καταλάβει η νεολαία την πρόταση που θα πρέπει να έχει η Αριστερά για τα αυτοδιοικητικά ή διοικητικά μοντέλα.

Τέλος, συμφωνώντας απόλυτα ότι ο Καλλικράτης σχεδιάζεται κυρίως για την εξυπηρέτηση εφαρμογής των Συμπράξεων Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα, θα πρέπει νομίζω η Αριστερά να αντιπροτείνει το δικό της αναπτυξιακό μοντέλο για την τοπική και περιφερειακή αυτοδιοίκηση σε ότι αφορά κυρίως στην προσφορά υπηρεσιών, και που θα στηρίζεται στην ανάπτυξη του, σχεδόν ανύπαρκτου σήμερα στην Ελλάδα, Κοινωνικού Τομέα της Οικονομίας.

Εκτός από την κεντρική μας παρέμβαση για την δημιουργία του κατάλληλου νομικού πλαισίου για να αναπτυχθεί και αυτός ο τρίτος, εκτός του ιδιωτικού και του κρατικού, τομέας της οικονομίας και που στηρίζεται στις αρχές

· Κοινωνική προσφορά αντί για το κέρδος

· Ένας μέτοχος-μία ψήφος

· Διασύνδεση των οργανώσεων και επιχειρήσεων του κοινωνικού τομέα μεταξύ τους

· Αμεσοδημοκρατική εσωτερική τους λειτουργία

Θα πρέπει να δείξουμε θετικά και δημιουργικά ότι υπάρχει και άλλος τρόπος πχ για την ανάθεση των υπηρεσιών καθαριότητας ή της φύλαξης ή της ανάπτυξης πρωτοβάθμιων υπηρεσιών υγείας από την αυτοδιοίκηση:

Στο κλασικό δίλημμα πχ αν την καθαριότητα σε ένα δήμο πα πρέπει να την αναθέτει η δημοτική του αρχή σε ένα συνεχώς διογκούμενο «κρατικό» τομέα με τις υπηρεσίες του ή εναλλακτικά σε εταιρίες καθαρισμού που εκμεταλλεύονται την Κούνεβα, η δική μας απάντηση θα πρέπει ενδεχομένως να είναι διαφορετική: Ο δήμος να ενθαρρύνει και να υποστηρίζει την ανάπτυξη οργανώσεων/εταιριών του Κοινωνικού Τομέα της Οικονομίας από άνεργους και άνεργες της περιοχής του, που θα αναλαμβάνουν το αντίστοιχο έργο καθαριότητας εφ’ όσον αυτές λειτουργούν με τις πιο πάνω αρχές.

Το ίδιο με τα δημοτικά ή περιφερειακά πολυϊατρεία που θα πρέπει να αποτελέσουν τον κορμό για την ανάπτυξη του, ανύπαρκτου σήμερα, πρωτοβάθμιου τομέα υγείας του ΕΣΥ. Από τους 72.000 καλά εκπαιδευμένους γιατρούς που έχουμε σήμερα στην Ελλάδα, οι 30.000 είναι και θα παραμείνουν ουσιαστικά άνεργοι. Η αυτοδιοίκηση θα πρέπει να στηρίξει τις πρωτοβουλίες ανάπτυξης από αυτούς τους άνεργους γιατρούς συνεργατικών σχημάτων προσφοράς υπηρεσιών πρωτοβάθμιας/προληπτικής ιατρικής με την μορφή των οργανώσεων του Κοινωνικού Τομέα της Οικονομίας που, χωρίς το κυνήγι του κέρδους, θα μπορέσουν να προσφέρουν υψηλού επιπέδου υπηρεσίες υγείας.


Δεν υπάρχουν σχόλια: