Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2009

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΚΡΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

Γνωρίζοντας τον Κώστα Σταθόπουλο από κοντά την τελευταία τριετία σαν επικεφαλής της παράταξης, θέλω να επισημάνω ότι μάθαμε από αυτόν και έμαθε από τον καθένα μας. Το ποιό σημαντικό όμως , κατά τη γνώμη μου , είναι ότι μάθαμε το χαρακτήρα ο ένας του άλλου και πειστήκαμε ότι σε αυτή τη παράταξη δεν ισχύουν οι κομματικές λογικές και περιχαρακώσεις, χωρίς αυτό να συνεπάγεται ότι ο καθένας δεν έχει τη γνώμη του , είτε ατομικά διαμορφωμένη είτε συλλογικά, και με το διάλογο να προσπαθεί να την κάνει πλειοψηφική μέσα στην παράταξη και μέσα στην κοινωνία του Βύρωνα.
Κάτι τέτοιο ασφαλώς, δεν συνεπάγεται ότι στο όνομα της διαμόρφωσης μιας πλειοψηφίας "εντός ή εκτός των τειχών" , στο όνομα του απόλυτα δικαιολογημένου και θεμιτού στόχου (πως αλλιώς θα μπορούσε να γίνει άλλωστε... ) , η παράταξη πρέπει να κάνει εκπτώσεις από το γενικό πλαίσιο αρχών της , από τις ιδρυτικές της διακυρήξεις, τονίζοντας το τι είναι αυτό που την διαχωρίζει από τις άλλες, ποιό είναι το στίγμα της, (όσο αυτό κι αν φαίνεται (;) κουραστικό, μονότονο ή άσκοπο...), μετατρέποντάς την σε ένα απέραντο "χωνευτήρι" απόψεων διαφορετικών ιδεολογικών και πολιτικών προελεύσεων. Κάτι τέτοιο, δεν ξέρω σε τι θα εξυπηρετούσε η αναγκαιότητα της ύπαρξης αυτής της παράταξης... Εξάλλου, το σύνθημα (αλλά και την εφαρμογή του στην πράξη) " Ούτε δεξιά, ούτε αριστερά, μόνο μπροστά" , το ζούμε εδώ και επτά χρόνια στο Βύρωνα...
Και για να προλάβω τον κάθε καλοπροαίρετο που θα πει "μα καλά, περιμένεις να δεχτεί η πλειοψηφία των δημοτών την πολιτική και ιδεολογική σου πρόταση για να διοικήσεις τον δήμο ; " τον παραπέμπω στην τοποθέτηση του Βασίλη Πάγκαλου, με την οποία και συμφωνώ, όσο και στον Αυτοδιοικητικό χάρτη, όπου αυτή του η τοποθέτηση, επιβεβαιώνεται.
Κατανοώντας απόλυτα την αγωνία του Κώστα Σταθόπουλου να βρει τρόπο να ξεπεραστεί αυτό το δημαρχοκεντρικό μοντέλο που ισχύει στην Τ.Α. από τη μια (και που με μηχανιστικό τρόπο για τη λύση του επικαλείται και ο φίλος μου Σ. Παπαμιχαήλ, παραθέτοντας έναν γενικό πολιτικό στόχο του ΣΥΝ , ο οποίος χρήζει και επεξεργασίας αλλά και δεν γενικεύεται από δήμο σε δήμο η όποια λύση ), το συγκεκριμένο διοιηκητικό και οικονομικό πλαίσιο στο οποίο λειτουργεί η Τ.Α. , αλλά και το ενδιαφέρον του για τη διαμόρφωση μιας πλειοψηφίας που θα διοικήσει το δήμο (κι αυτά πρέπει να του τα αναγνωρίσουμε) θέλω να πω ότι η πρότασή του, έχοντας σαν βάση αυτά που προανέφερα, χαρακτηρίζεται (κι ας μου συγχωρεθούν οι εκφράσεις) σαν τακτικισμός σε επίπεδο κορυφής και πολιτικός τσαρλατανισμός. Και για το ένα και για το άλλο, θα κριθούμε......
Τι είναι εκείνο που, κατά τη γνώμη μου, λείπει από την παράταξη, απαιτεί η κοινωνία και θα σε κρίνει γι' αυτό και που θα διαμορφώσει, ανάλογα και τη δική μας δράση και παρέμβαση την αναγκαία πλειψηφία ;
Απαιτείται η συνεχής, επίμονη , επίπονη και συστηματική παρουσία μας στα προβλήματα της γειτονιάς, ΣΥΝΔΙΑΜΟΡΦΩΝΩΝΤΑΣ με τους κατοίκους και τους φορείς τους της προτάσεις μας, πράγμα που μέχρι τώα δεν έχει επιτευχθεί στο βαθμό που θα θέλαμε, θα μπορούσαμε και που απαιτείται (πέρα από κάποιες σωστές, αλλά αποσπασματικές παρεμβάσεις μας). Η συνεχής αυτή παρουσία και η συνδιαμόρφωση των προτάσεων, θα έχει σαν αποτέλεσμα :
1) Την ενεργοποίηση του λαϊκού παράγοντα, κάτι που κανείς , είμαι σίγουρος, δεν θέλει να παραβλέψει
2) Την εκτίμησή μας στην συνείδηση του κόσμου
3) Την πίεση σε άλλες αριστερές δυνάμεις για την αναγκαιότητα της κοινής δράσης, πίεση η οποία , εκ των πραγμάτων, θα εξασκηθεί από τους ίδιους τους οπαδούς και τα μέλη τους , στο βαθμό που η λαϊκή παρέμβαση γίνεται πιο μαζική και η η επίλυση των προβλημάτων όχι μόνο φαντάζει σαν αναγκαία, αλλά και γίνεται δυνατή με αυτές ακριβώς τις προϋποθέσεις
4) Τη διαμόρφωση , με πραγματικούς όρους , με όρους κοινωνίας και όχι συμφωνίας κορυφών,της αναγκαίας εκείνης πλειοψηφίας για την οποία ΟΛΟΙ ΜΑΣ αγωνιούμε , μαχόμαστε και επιθυμούμε.
Κάτι τέτοιο δεν είναι ούτε εύκολο, ούτε ευθύγραμμο, έχει σκαμπανεβάσματα, ούτε είναι ζήτημα κάποιου χρόνου και τρόπου που, τεχνητά, μπορούμε να θέσουμε.
Υπάρχει απογοήτευση του κόσμου και δυσπιστία στους συλλογικούς θεσμούς, στην αναγκαιότητα αλλά και την αποτελεσματικότητα των αγώνων, για λόγους κατανοητούς και που δεν θέλω εδώ να αναλύσω.
Υπάρχει όμως και το παράδειγμα εκείνο που λέει πως όπου υπήρχε ενότητα σε πραγματικές βάσεις, μαζική λαϊκή παρέμβαση και οι δυνάμεις οι δικές μας ήταν τέτοιες αλλά και ΠΕΙΣΜΕΝΕΣ για κάτι τέτοιο, είχαμε και επιτυχίες ( Παραλίες, Βοτανικός, αγορά Κυψέλης, Λιθάνθρακας ΔΕΗ και τόσα άλλα...)
Υπάρχουν αντικειμενικές δυσκολίες, οι οποίες ξεπερνώνται σε σημαντικό βαθμό, όταν και εμείς ξεπεράσουμε τις υποκειμενικές και συλλογικές μας αδυναμίες.
Ας συνεχίσουμε λοιπόν, με τις προϋποθέσεις αυτές, τη συγκρότηση του δικού μας οράματος, του δικού μας προγράμματος (βάσεις του οποίου τέθηκαν και ψηφίστηκαν από τη Γ.Σ. της παράταξης από τις 8-2-09 ) για το Βύρωνα του αύριο, του Βύρωνα που λειτουργεί στις συνθήκες που λειτουργεί σήμερα , όπως και όλη η Τ.Α. , δίνοντας λύσεις στα σημερινά και συγκεκριμένα προβλήματα ΤΩΡΑ, αλλά έχοντας υπόψη μας και εμείς και η κοινωνία ότι τα αδιέξοδα θα είναι μπροστά μας και γι αυτό απαιτείται συνολικότερη αλλαγή όχι μόνο του μοντέλου της Τ.Α. αλλά συνολικότερα του πολιτικού συστήματος. Και κάτι τέτοιο, δεν είναι ΜΟΝΟ ευθύνη και ζήτημα των κομμάτων να το αναδείξουν!!!
Όπως λοιπόν καταλαβαίνετε, δεν μπορούμε να βάλουμε το άλογο πίσω από το κάρο, γιατί αυτό θα μας καταστήσει όχι μόνο αναποτελεσματικούς, αλλά και αναξιόπιστους...

Υ.Γ. Θα συνιστούσα σε κάποιους να χαμηλώσουν τους τόνους και να αποβάλουν τους χαρακτηρισμούς με τους οποίους περιλούζουν διαφόρους κατά το δοκούν, έχοντας και κατέχοντας (;) το απόλυτο (;) κριτήριο της "αριστεροσύνης" τους. Αλλιώς, γίνονται γραφικοί......

Δεν υπάρχουν σχόλια: